t*log

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

Dinsdag 13 december 2011

NederbergenserPosted by -t- 13 Dec, 2011 01:06

Donderdag 8 december 2011

Ik wilde me eigenlijk verontschuldigen voor mijn lange afwezigheid, maar bij nader inzien heb ik daar geen zin in: als ik geen zin / tijd / mogelijkheid heb om iets te schrijven, dan moet dat maar gewoon zo zijn. Ja, het knaagt wel aan mijn geweten omdat ik beloofd heb dat .... Soms lopen de dingen gewoon anders.

Ik zal wat flarden noteren, er zijn wel wat dingen te vertellen, al is de chronologie misschien niet optimaal.

Winter

Eergisteren was het zover: de eerste dag met sneeuw. Tot eergisteren hebben we herfstachtig weer gehad, met een aantal stormen die de kust hebben geteisterd, en temperaturen boven de 10°. Maar eergistren was de wereld opeens wit, 15 cm verse sneeuw. En iedere keer worden de Bergenseren erdoor overvallen. Er schijnen nog steeds mensen rond te rijden op zomerbanden, hoewel de winterbanden vanaf 1 november verplicht zijn, en ook vele buitenlandse vrachtwagens zijn onvoldoende "geschoeid" om de noorse winterwegen aan te kunnen. En met zomerbanden en 30 tom lading kom je een vers besneeuwde helling niet op, dus die komen stil te staan, og belanden tegen de bergkant, of als het even tegen zit, in de diepe kant. En dan staat al het verkeer erachter stil, omdat de meeste wegen tweebaans zijn en weinig tot geen plaats bieden om er langs te komen (berg aan de ene kant, diep aan de andere kant).

Toen ik startte tegen drieën, ging ik op weg naar de stad, en kreeg al direct een vrachtje binnen, op te halen in Laksevåg. Ik kwam daar redelijk op tijd aan, doordat ik via sluipweggetjes binnendoor kon. De meneer moest naar Flesland, en had daarvoor één uur uitgetrokken. Nou moet dat normaliter genoeg zijn, enkeltje Stad - Flesland is crica 20 minuten, maar nu werd het twijfelachtig. Vanuit Laksevåg dat net buiten het centrum zijn er drie routes naar Flesland: via rv555, Bjørgeveien en Knappetunnel, via Fyllingsdalen en Knappetunnel en via Danmarksplass en de snelweg langs winkelcentrum Lagunen.

Ik had de radio op NRK P1 (natuurlijk) en kreeg de verkeersinformatie mee: Rv555, de weg naar het grote eiland Sotra in het westen, stond vast vanaf de Sotrabrug tot aan de stad. En dat is dik 7 km. En toch koos ik die richting, omdat we maar een klein stukje die richting op moesten op weg naar de Bjørgevei, en vaak de oude weg blijft doorstromen als het op de grote weg stilstaat. Maar niet vandaag: na 1 km stond ook de oude weg bomvast.

Stante pede omgekeerd, op weg naar alternatief 2, dat eigenlijk geen alternatief was omdat ik bij het aanrijden met eigen ogen had gezien dat de radio gelijk had: het hele Fyllingsdal stond vol, vanaf de Løvstakstunnel tot en met de Knappetunnel. En daar is weinig sluipmogelijkheid, dus optie verworpen, en meteen door naar optie C.

Optie C is de meest tegenstrijdige mogelijkheid om te kiezen: het Danmarksplass in de spits staat op gewone dagen al vol in alle richtingen, dus op deze sneeuwdag moest het dus nog wel erger zijn. Maar ik wist een weggetje waarmee ik het Danmarksplass zelf kon ontwijken en een stukje verder de grote weg op kon. Wel met risico, want dat weggetje ging langs de bergflank en heeft meestal maar één rijstrook beschikbaar om te rijden, de andere staat vol met geparkeerde auto's. En natuurlijk belandden we achter een stadsbus (ja, die rijden ook op éénstrookswegen), en natuurlijk stieten we op de tegenbus, en stonden we een paar (lange) minuten stil omdat onze richting niet door kon omdat de andere richting niet door kon omdat wij niet door konden. Catch 22 of zoiets. Ik ben een stukje achteruit de stoep op gereden zodat de tegenbus zich erlangs kon wurmen, zodat het rijtje achter de tegenbus erlangs kon, zodat ons rijtje kon rijden en wij weer op weg waren. Onze bus bleef voor ons rijden, moest wel stoppen bij zijn haltes, maar wist door zijn imposante afmeting wel tegenliggers in de kant te verwijzen.

En zo kwamen we bij de grote weg. Nou ja, geen autostrada, maar in elk geval vier rijstroken, en een soort van snelheid. Daarna weer een beslispunt: neem ik mijn tweebaans afstekertje die naar / door de Knappetunnel voert (die volgens de radio ook vast stond), of ga ik verder over de vierbaans motorweg? Ik besloot voor het laatste, en had daar na twee minuten al spijt van, want toen stuitten we op een muur van rode achterlichten. Veel volk dat de afslag richting Stavanger moest hebben, volk dat ook die richting moest maar via de "vrije" linkerbaan de wachtrij rechts voorbij reed en op het allerlaatste moment probeerde zich in de rechterrij te wurmen (hetgeen dus zowel rechts als links voor oponthoud zorgde). Daarna weer een muur met rood voor de rotonde bij grootwinkelcentrum Lagunen, daarna weer een bij de volgende rotonde, en daarna een redelijk vrije baan op de Flyplassveg, maar dat moet zijn omdat die baan is gereserveerd voor bus en taxi en auto's met 2+ inzittenden.

De reis Laksevåg - Flesland had dik een uur geduurd, maar mijn passagier hoopte dat zijn vlucht evenzeer vertraagd was omdat de enige baan gesloten was omdat ook daar sneeuw geruimd moest worden. Maar mijn eerste rit had dus al meteen kr 600 op de teller geponeerd.

[Het is ondertussen maandag 12 december 23:32 geworden]

Op Flesland stond ondertussen een rij met mensen op vervoer te wachten. Maar omdat we van de uitstapplaats niet rechtstreeks naar de instapplaats mogen rijden – het kan wel, maar we moeten om de parkeergarage heenrijden zodat we achter in de taxirij kunnen aansluiten en niet voordringen ten opzichte van collega’s die wél netjes rondrijden – ben ik even bij de Statoil langsgegaan voor een kop koffie.

De Statoil benzinestations bieden houders van een Statoilkop onbeperkt gratis drinken aan. Die kop is voor kr 149 te koop, een jaardeksel kost kr 49, een losse kop koffie kr 20, en mijn gemiddeld verbruik is zo’n zes koppen per dag, dus reken maar uit. Vorige week had ik het jaardeksel voor 2012 aangeschaft, bij mijn speciale kop (ze brengen af en toe speciale series koppen uit, en vorig jaar zomer was er een serie met verkeersborden, Inhaalverbod, Snelweg, 50km, en zo voorts, en ook een met Taxi-standplaats, en die had ik mezelf aangeschaft. Ben tenslotte taxichauffeur, nietwaar?), en vervolgens ben ik doorgereden naar het Bassin, zoals de opstelplaats voor taxi’s vóór de eigenlijke standplaats wordt genoemd. Daar heb ik mijn kop koffie op het dak gezet, een peuk gedraaid en opgestoken, en toen opeens de wachtrij verminderde moest ik dus rap aanschuiven, en pas later ontdekte ik dat met koffiekop plus de zich daarin bevindende koffie verdwenen was. Eventjes mijn kop kwijt dus. Volgens mij was dat zelfs op de sneeuwdag, want ik herinner me nog dat ik een hele tijd op een droogje heb gereden omdat het er maar niet van kwam om eventjes te stoppen voor een nieuw koffiesetje.

Op Flesland dus, waar nog steeds een rij wachtende mensen stond. Toen ik aan de beurt was, was daar een meneer met een grote platte wagen met bagage. Een conculega met een Prius kon hem niet bergen, en ik dus wel: mijn achterbank kan plat. En een platte achterbank betekent Tax2. En Tax2 tikt bijna anderhalf keer zo hard als Tax1. En de meneer moest dus naar de stad. En ik moest gniffelen want dat werd een lange rit met al die vertraging door de sneeuwfiles en zo. Ik vertelde ‘m van de chaotische toestanden, maar hij zei dat ie toch naar de stad moest. We hebben een uur langs buitengemeen interessant gepraat: over Nederland, over zijn muziek, over taal, van alles en nog wat, boeiend en gezellig; en na een uur stonden we in ’t centrum voor Hotel Norge waar hij de verschuldige kr 900 netjes betaalde.

Terwijl ik bezig was om mijn achterbank weer overeind te helpen, werd ik aangeschoten door een meneer, met de vraag of ik ledig was. Hoe zeg je dat in ’t nederlands eigenlijk? Een taxi is bezet of ... vrij? Anyway, ik was beschikbaar (terwijl twee minuten lopen van Hotel Norge een standplaats is, maar dat heb ik ‘m maar niet verteld). De mijnheer moest naar het Gezondheidscentrum op Lagunen, en Lagunen is het winkelcentrum aan de voet van mijn berg, dus – normaliter – ook 10~15 minuten buiten de stad. Nu dus véél langer.

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een lange, drukke dag. Hoog bezettingpercentage (dat wil zeggen kilometers op de meter in verhouding tot onbetaalde kilometers), volcontinu achter elkaar doorrijden. Ik geloof dat ik mijn eerste koffie pas om 19 uur naar binnen kon gieten. En de meter wees dik kr 4500 aan aan ’t einde van de dag.

Julebordseizoen

Het Julebordseizoen is dus ook begonnen. Julebord, letterlijk kersttafel, is eigenlijk een broertje van de rijsttafel, het gaat niet om het meubelstuk maar om hetgeen erop staat. In het geval van Noorwegen dus pinnekjøtt (uitgedroogd schaap), svinneribbe (de buitenkant van een varken, inclusief zwoerd, die volgens de regelen der kunst knapperig gebakken hoort te worden), kålrabistappe (tot moes gekookte koolraap), ertestuing (tot moes gekookte groene erwten), surkål (zuurkool, maar dan zonder de aardappelpureestamppot), en het geheel aangelengd met hoeveelheden bier en akevit. Grote hoeveelheden, want de meeste noren komen er niet ongeschonden vanaf.

Een vrijdagavond (weet niet meer welke), rond een uur of middernacht, een echtpaar, hij in redelijke staat van nuchterheid, zij in redelijke staat van beschonkenheid. Hij helpt haar de auto in, ik rij ze naar huis, en terwijl hij de betaling met mij regelt, was zij vast uitgestapt. En dat had ze nou niet moeten doen, want toen ik uit mijn linkerraampje keek, zag ik madam daar languit op de grond liggen. Heb nog even niks gezegd (eerst die betaling afronden, nietwaar), maar toen snel met Hem uitgestapt om de schade op te nemen, want Zij had zich niet meer bewogen. Nou was het ook geen gemakkelijk uitstap: het was wat glad, het wegdek zat vol gaten, en de inrit naar hun huis was dus scheef in diverse richtingen. En ze was dus bovenop een muurtje beland - ik geloof dat ik in nuchtere toestand moeite zou hebben om me op dat muurtje staande danwel liggende te houden, maar dat ter zijde. We hebben haar voorzichtig overeind geholpen (terwijl ze eigenlijk niet wou), en moesten constateren dat ze een heftig bloedende wond boven haar wenkbrauw had. Hij pakte zijn zakdoek en begon meteen te vegen en te poetsen (terwijl ik hooguit wat gedept zou hebben), maar samen hebben we geconcludeerd dat Ze toch maar even wel bij de Dokterspost langsmoest. Dus hup weer de auto in, met vreselijke rode bloedvlekken op haar mooie witte blouse, en op weg naar de Legevakt (lege is dokter, vakt is wacht). En weer betalen. Gelukkig was het nog vroeg in de nacht, half een, dus er was een kans dat ze voor daglicht weer naar buiten konden. Nee wacht: ze waren om half vier weer thuis, want toen kreeg ik een berichtje wie dat echtpaar naar dat en dat adres had gereden, want meneer was zijn bankkaart kwijt. Ik heb nog in de auto gezocht, ik ben de volgende ochtend bij daglicht nog langs de pløek des onheils gereden om te kijken of ie daar lag, maar tevergeefs.

Over achtergelaten spullen gesproken: na rit 7 in een Julebordnacht, meldde een klant dat er een camera op de achterbank lag. Als het zo vreselijk druk is, heb ik geen tijd om de auto te inspecteren na een rit, dus dat kwam als een verrassing voor me. Goed op de camera gepast (het was een dikke digitale spiegelreflexcamera met extra lens), de volgende dag te bestemder plaatse afgeleverd, en een dikke plak chocola en een briefje van kr 200 fooi gekregen.

Wat nog meer?

Twee jonge meiden die instappen, rond een uur of 21. Bankkaart vergeten, melden ze. En je bankkaart geldt hier ook als ID-bewijs en vele kroegen eisen legitimatie als je binnen wilt komen. Dus dat zou een waardeloos avondje stappen worden, als je (a) nergens binnen komt en (b) niet kunt betalen. Dus dan moest er maar een taxiritje naar huis vanaf. Voor de deur aangekomen gaat de een naar binnen, en de ander blijft wat rondwaren. Ze was niet helemaal fris meer, dus hoe ze aan die drank is gekomen, weet ik niet, misschien op Vorspiel geweest. Dame 1 komt weer naar buiten, Dame 2 is ondertussen wat afgedwaald. Dame 1 heeft haar lidmaatschapskaart boven gevonden, lag op het kastje bij de deur, en Dame 2 blijkt ondertussen dus ook haar bankkaart weer gevonden te hebben: ze had ‘m uit voorzorg in haar bh verstopt en was dat helemaal vergeten. We hebben de hele weg terug naar het centrum gelachen, en ik mocht het aan niemand vertellen. Dus jullie weten van niks, hoor.

Nog één dingetje dan

Mijn auto is dus van half januari 2011, dus dat zou je toch redelijk nieuw mogen noemen. Maar op een gegeven moment, het was een donderdag, hoorde ik een raar geluid van de rechtervoorkant, als ik harder dan 80 reed. Nou mag dat sowieso niet, maar het wil per ongeluk nog wel eens gebeuren. Vooral in tunnels was het erg hoorbaar, aan de rechtervoorkant een geluid als van een zeilboot, alsof er een zeil in de wind aan het wapperen was. Ik had de rechterkant al visueel geïnspecteerd –Ik heb even gekeken – maar ik zag niks bijzonders. Ik moest de maandag erna toch bij de dealer langs om een datum voor de 60.000 beurt af te spreken, dus dat zou ik dat mooi even aankaarten. Maar de dag erna, op weg naar Askøy, over de snelweg, werd het geluid weer erger. Geprobeerd de snelheid wat te laten zakken zodat de klanten het in elk geval niet hoorden, maar in de Lyderhorntunnel werd het opeens oorverdovend en even buiten de tunnel was er dus een HOMP. En in mijn spiegel zag ik dat er iets op de weg achterbleef. Maar de auto bleef gewoon rijden, het was dus geen wiel wat ik mistte, en het flappergeluid was dus ook over, dus het leek wel postief. Op de terugweg zonder klanten nog even hetzelfde stukje gereden om te zien of ik iets kon terugvinden van wat er dan ook maar onder de auto vandaan gevallen zou kunnen zijn, maar ik vond niks. Het moet het binnenscherm van het rechtervoorwiel geweest zijn, althans dat is wat ik de dealer heb verteld. En hopelijk kunnen ze dat woensdag fixen als de auto voor zijn service komt.

Ik stop er nu mee: volgens Word heb ik al vier pagina’s volgeschreven.

Overigens is de koffiedate waar ik twee afleveringen geleden over schreef, een succes geweest: we zien elkaar vaker, zijn samen uiteten geweest, ik heb eten voor haar gemaakt, zij heeft eten voor mij gemaakt, we zijn samen ter tango geweest. Zou zo maar wat kunnen worden ...

  • Comments(2)//tlog.litz.nl/#post190