t*log

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

Maandag 24 oktober 2011

NederbergenserPosted by -t- 24 Oct, 2011 14:05
Ik zet me nu dan toch maar weer eens neer om kond te doen. Nu al twee weken overgeslagen en dat strookt niet met mijn "heilige voornemen" om minimaal wekelijks een levensteken te geven.
Wat hebben we voor meldenswaardigs meegemaakt?

Herfstvakantie

De dametjes zijn op bezoek geweest.Eigenlijk gebeurt dat te weinig, maar ik moet tot mijn leedwezen vaststellen dat mijn leven voor een te groot deel geregeerd wordt door mijn portemonnee. Een week niet werken betekent immers een week geen inkomsten, en als dat elke maand zou gebeuren, kom ik knel te zitten.
Maar we hebben gezellig leuke dingetjes gedaan. Ik heb ze zondag 9 oktober opgehaald, bij de veerboot in Eikenes, en we waren mooi op tijd weer thuis.
Had nog wel even gefronsd: dat weekend was er slecht weer voorspeld voor de bergovergangen en was iedereen gewaarschuwd niet zonder winterbanden op weg te gaan (terwijl dat pas vanaf 15 november verplicht wordt), maar de bergovergangen zijn de wegen die van west naar oost lopen, van Bergen naar Oslo dus, en niet mijn kustweg E39 die van zuid naar noord loopt. Mijn hoogste punt ligt iets van 400 m boven de zee, een goed stuk boven de Vaalserberg, dat wel, maar niet zo hoog als de oost/westwegen. Het weer was wel abominabel, maar alleen gigantische hoeveelheden water in vloeibare toestand, geen vaste vormen.

Ik moet trouwens ook een keer met mijn gammele Fiësta naar de werkplaats voor een grote servicebeurt. Ik rij er nu twee jaar mee rond, en hij heeft vorig jaar verse olie gehad, maar hij begint nu meer kuren te vertonen dan ie altijd al deed. De motor hapert af en toe: wanneer ie bergop moet, lijkt het alsof de brandstoftoevoer afgeknepen wordt; soms krijg ik 'm door zo'n hoestbui door meer gas te geven en enkele minuten met ingehouden adem te rijden, maar meestal moet ik terugschakelen en het even later nog een keer proberen. Meer er zijn ook keren dat ie vrolijk fluitend naar boven rent. En dat zijn de lastige gevallen: als ie altijd in situatie X gedrag Y vertoont, is het makkelijker zoeken en repareren. En daarnaast is er nog iets raars, dat ik in augustus tijdens onze Grote Reis naar het Dierenpark in Kristansand heb geconstateerd: hoe langer ik rijd, hoe koeler de motor wordt. Ik herinner me dat de thermometernaald voorheen recht omhoog placht te wijzen, midden in het veld Normaal, maar nu komt ie niet verder dan 11 uur. Het is volgens de aanduiding nog wel Normaal, maar ik vind het wel merkwaardig. Moet een grote beurt dus kunnen oplossen ...

Verder zijn we naar Vilvite geweest. Met de bus en de Bybanen, (a) omdat ik dan niet met de krakkemikkige auto hoef te rijden (b) omdat ik dan parkeergeld bespaar en (c) omdat de meisjes het leuk vinden om met de Bybanen te reizen, dan kunnen zij de deur opendoen voor de mensen die in en/of uit willen stappen.

Vilvite is eigenlijk best leuk. Voor de ietwat meer gematureerde lezertjes onder ons: het heeft iets weg van het Evoluon in zijn goede jaren: techniek en natuurkunde op een leuke manier inzichtelijk gemaakt. Een opgehangen spiraalveer van 15 meter waarmee je de voortplanting van golven kunt laten zien, een ronddraaiend fietswiel dat als gyroscoop functioneert en dat een zijdelingse kracht produceert wanneer je 'm uit zijn evenwichtsstand haalt, zeepbellen blazen waar je in kunt staan, een warmtecamera, van die dingen dus. En een filmzaal waar ze De Kleine Prins van Saint-Exupéry vertoonden (nou ja, bewerkt naar het verhaal van hem dan), in 3D, een fenomeen dat ik nog niet eerder had mogen aanschouwen, maar dat mij wel kon behagen. En iets van 20 minuten, dus een passende lengte voor meisjes van 8 en 6.
Ja, © is nu nog 8, maar omdat haar verjaardag nakende is, hebben we die alvast gevierd. De stad in geweest om een cadeautje te zoeken. Madam had precies in haar hoofd wat ze wilde hebben, en zelfs een bezoek aan de creatieve speelgoedwinkel van Rubens Skattkammer kon haar daar niet van afbrengen.

Alleen toen bleek dat zelfs de Toys'Я'Us niet die ene Barbie met paard-en-wagen had die ze in een folder had gezien, toen ging ze overstag en koos voor iets anders. Een andere Barbie wel te verstaan. Traditiegetrouw hebben we het cadeautje des morgens vroeg op het Grote Bed uitgepakt:
En verder hebben we nog een middag in het zwembad doorgebracht. Op zijn tijd een paar uur inweken in een chloorbad is goed voor elke was, nietwaar?

Malheur
Afgelopen week was een redelijk goede week. Vroege dienst - waar ik eigenlijk nooit zo enthousiast over ben, maar áls ik eenmaal op ben, en koffie op, dan gaat alles prima. Het enige waar ik op moet letten is dat ik mijn vrije avonden niet te veel uitmelk, en te laat naar bed ga, want dat gaat zich wreken na enkele dagen met maar 5 uur nachtrust. Maar dan doe ik een half uurtje powernap wanneer de gelegenheid zich voordoet en dan zijn we weer het Heertje.
Dinsdag, woesndag, donderdag, vrijdag goede dagen gedraaid, boven de 3000 (terwijl 2500 de streef is), dus dat ging goed. Zaterdagvroeg is onmenselijk en zinloos: er is voor 9 uur zelden een hond op straat en nog zeldener een die zich per taxi van A naar B wil laten vervoeren. Dus ik had voor mezelf de wekker op 9 uur gezet, zodat ik om 10 uur kon gaan rijden. En om 9 uur rinkelde de telefoon. Met één oog vond ik het knopje dat 'm in de sluimerstand moest zetten.
Om 10 uur ging de telefoon weer: maar nu als gespreksmedium, niet als wekmedium. De centrale, wanneer ik van plan was te gaan rijden "want het was zo druk". Ik meldde naar eer en geweten "over een uurtje" want dat is de standaard bed-buiten periode. Toen ik beide ogen open had, zag ik dat het geluid om 9 uur ook de centrale was geweest, en niet de wekker. Daarom had de sluimer het dus ook niet gedaan. Maar om kwart voor elf was ik dus in de auto. Maar de taxameter gaf aan: 0 auto's bezig, 7 auto's bescjikbaar, dus de drukte viel mee/tegen. Had op mijn lijstje gezien dat er een kluitje vliegtuigen zou komen, dus gewoontegetrouw koffie gehaald bij de Statoil en vervolgens in de (kleine) rij op Flesland. Zaterdags is er sowieso minder zakenverkeer, en iets meer charterverkeer, maar die vakantiegangers worden veelal afgehaald voor familie of vrienden, dus voor ons als taxi niet interessant.
Maar ik stond dus anderhalf uur op Flesland voordat ik mijn eerste klant kreeg. En die hoefden dus niet verder dan het Thon hotel in Kokstad, drie minuten rijden. Ben daarna dus maar doorgereden naar de stad: misschien gebeurt daar even weinig, maar daar zijn dan in elk geval voorbijgangers die voorbijgaan.
In de stad gebeurde dus inderdaad ook niet veel, een paar korte stadritjes, en voor het overige voornamelijk wachten. Tegen half drie kreeg ik een bestelling door op de taxameter: ophalen bij Vilvite. De baas heeft daar een besteltelefoon neergezet, zodat de mensen met één druk op de knop een taxi kunnen bestellen. Was drie minuten rijden van waar ik stond, dus was er mooi op tijd. Ik ga naar binnen om mijn komst te melden, maar toen ik terug kwam bij de auto, zag ik dat mijn rechtervoorband plat als een dubbeltje was.

Er zijn stoepranden in de stad die behoorlijk scherp zijn, en ik denk dat ik die dus geraakt moet hebben. Heb in eerste instantie de centrale gebeld om een andere taxi voor de klant te regelen (ze zouden naar het theater op 15 uur, en natuurlijk is de meest nabije taxi dan op Flesland of op Sotra, Murphy slaat toe. De vervangtaxi kwam uiteindelijk wel op tijd).
En daar stond ik, voor Vilvite. Handboek erbij gepakt, en daar bleek dat mijn auto geen reservewiel had (zelfs geen thuisbrenger), maar een reparatieset + compressor. Eerst het wiel opgekrikt (waarbij mijn vingers tot bloedens toe over de grindtegels gingen), gecontroleerd of ik een spijker of andere boosdoener kon vinden, en toen volgens de gebruiksaanwijzing het ventiel uit het ventiel verwijderd, de fles met afdichtvloeistof in de band geledigd, het ventiel weer terug in het ventiel, de compressor aangesloten op de sigarettenaansteker en op AAN geklikt.
Ik zag hoe de drukmeter langzaam van 0 naar 0,5 schoof (hij moest naar 2,5), en stak mijzelf maar een peukje op. Maar na enig tijd moest ik constateren dat 0,5 het eindstation van de naald was, hij ging niet verder. Een handmatig onderzoek leerde mij dat er een gat was dat niet zichtbaar was voor het oog maar wel voor de lucht want iedere slag lucht die de compressor erin pompte, kwam er daar met dezelfde snelheid weer uit. Heb nog wel geprobeerd het wiel te draaien zodat de afdichtvloeistof voor het gat kwam te zitten, maar ook dat mocht niet baten.
De baas gebeld en overlegd. Optie 1: Falck bellen. Falck is stiefbroer van de Wegenwacht, hebben sleepwagens in alle maten (zij doen ook de gestrande bussen en vrachtwagens, dus Extra Large is ook beschikbaar). Optie 2: Een andere band. De Baas heeft dus Roald gebeld, onze oud-chauffeur (Roald is de 70 gepasseerd en dan mag je niet meer taxirijden, ongeacht hoe kwiek en fit je ook moge zijn), en Roald zou dus een van de zomerbanden die op Laksevåg opgeslagen liggen, naar mij komen brengen. Ik zou alvast het gewraakte wiel demonteren, zodat we sneller klaar zouden zijn. Maar toen bleek dat meneer Toyota mijn auto had voorzien van een wielsleutel die niet paste op de moeren waarmee mijn wiel vastzat. Merkwaardig, nietwaar?
Afijn Roald komt, mét een passende wielsleutel, we krijgen de lekke band eraf, we zetten de meegebrachte zomerband erop, en dan blijkt dat de zomerbandvelgen een vlakke moer gebruiken, terwijl de winterbandvelgen een konische moer hebben. We hebben de gok gewaagd, de konische moeren gebruikt om de zomerbandvelg vast te zetten, en we zijn vervolgens langzaamaan naar Laksevåg gereden. Gelukkig maar een ritje van vijf minuten.
Ondertussen was het al tegen vijfen geworden. Ik heb mijn auto daar geparkeerd - vijf ritten gedaan, een dagomzet van kr 600 - en met Roald afgesproken dat hij/zij de band maandag zouden fiksen. Ikzelf ben met een andere auto naar huis gegaan.

Nee, niet naar huis: ik had een afspraakje. Ik zou met een nog onbekende dame een kopje koffie gaan doen in de stad. Was een uiterst aangename ontmoeting. Kan slechts hopen dat er meer uit voortvloeit ...


  • Comments(1)//tlog.litz.nl/#post187