t*log

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

Zaterdag 31 december 2011

NederbergenserPosted by -t- 31 Dec, 2011 14:04
Brief aan zussie

Voordat je wegglipt tussen allerlei andere nietszeggende mails en het jaar ook niet meer is wat het geweest is, een paar woorden terug...

Nee, niet tangoënd door de sneeuw. De sneeuw was van korte maar hevige duur, en is ondertussen al weer weg. Weermatig hebben we nog wel drie stormen met orkaankracht binnen 48 uur hier op de westkust gehad, maar behalve dan dat 100000 mensen verscheidene dagen zonder stroom (en dus verwarming) en telefoon hebben gezeten, dat veerboten, vliegvelden en bergovergangen moesten sluiten, dat her en der steen- en modderlawines wegen versperden en hele dorpen van de buitenwereld isoleerden (de weg van Stongfjorden naar Førde gaat vanmiddag pas weer open), hebben we er in Bergen weinig last van gehad.

Ik heb de Kerst in redelijke rust en gemoedelijke sfeer doorgebracht.
Was uitgenodigd bij wat ik eigenlijk schoonmoeder zou kunnen noemen aan de kerstdis op kerstavond.
Kerstmis is hier dus vooral kerstavond, de beide dagen erna (die voor mijn gevoel de kerst uitmaken) is meer voor het uitbuiken.
Een kerstdis in de noorse goede zin des woords: pinnekjøtt (het gekende dode uitgedroogde schaap), kålrabistappe (puree van koolraap), aardappelen (gewone, nee liefst mandelpotet = amandelaardappel, geschild maar laat die pitten maar zitten, en gekookt) gelardeerd met ribbefett (het vloeibare vet van de varkensrib-met-zwoerd dat een alternatief kerstgerecht is). Vloeibaar vergezeld van juleøl (speciaal kerstbier dat de firma Hansa - en alle overige brouwerijen overigens evenzeer - jaarlijks op de markt brengt) of julebrus (speciale kerstfrisdrank). Ze weten het wel uit te buiten/baten, de hele kerstgedachte.
Na den disch even afzakken op de bank, maar daarna werd de kerstboom naar het midden van de kamer gedirigeerd, iedereen verzamelde zich eromheen en al kerstliedjes zingend werd er rond de boom gedanst. Pas daarna was het pakjestijd. Geen kolossale pakken als breedbeeldtelevisies of gourmetstellen, maar een eenvoudige wollen onderbroek (nee, niet handgebreid) of een doosje chocolade. Pas daarna terug aan tafel voor de koffie, met gebak en de gekende zeven soorten koekjes die traditiegetrouw voor de kerst gebakken behoren te worden.

Vóór ik ter kerstdis ging heb ik nog gewerkt, had immers gewoon dagdienst, maar omdat het een ongewone dag was, heb ik ongewoon gewerkt. Begon om 12 uur, tot 17 uur zoals afgesproken. Tegen die tijd gaat sowieso het hele land dicht: alle bussen gaan naar de garage, benzinestations gaan dicht, ook die met 24u-service, echt, het hele land staat stil.
Maar ook overdag is het niet echt denderend: in die vijf uur dat ik beschikbaar was, heeft slechts één persoon van mijn diensten gebruik gemaakt. Eén. Omzet kr 300. Kan erover niet naar huis schrijven want een postzegel is duurder.

Maar ik had die dag erg last van mijn linkeroog. Het gevoel alsof er een zandkorreltje onder je ooglid zit. Het komt wel vaker voor na het opstaan, en verdwijnt dan meestal wel in de loop van de dag na douchen en knipperen. Deze niet, het bleef irriteren. Niet zo erg dat ik er niet mee kon rijden, maar gewoon erg vervelend. Was om 14 uur wel al even bij de Doktersdienst langsgegaan, maar daar was een wachttijd van twee tot drie uur, en dat wilde ik niet doen, want stel je voor dat het druk zou worden. Maar na het eten was de irritatie nog steeds zo erg dat ik besloot om me alsnog bij de Dokterdienst te melden. Ingeschreven (zo handig, als je je persoonsnummer heb opgegeven, komen al je gegevens in één keer boven water), mocht in de wachtruimte plaatsnemen, en na een kwartier mocht in verder naar een consultatiekamertje. "De dokter komt, maar het kan even duren". Terwijl uit de ruimte naast mij geluiden opstegen van een man in hevige barensnood, had ik uitgevonden dat de Stoel een verstelbare rugleuning had, had ik de hoofdverlichting uitgedaan omdat het felle licht zeer deed aan mijn oog en had ik mij neergevleid in afwachting van de dingen die komen gingen. Het ding dat komen ging, was de dokter en zij kwam na zo'n twee uur. Eerst wat verdovingsdruppels en na enig zoeken, met contrastvloestoffen en zo, vond zij in een hoekje een beschadiging / irritatie / ontsteking. Beetje zalf op het ooglid, grote bandage over het oog, recept in de hand stond ik tegen middernacht weer buiten. Had ooit nog het plan gehad om nog wat ritten te doen naar het kerstmaal (het scherm van de taxameter stond blauw van de bestellingen die op uitvoering wachtten) maar ik vond een eenogige taxichauffeur niet vreselijk vertrouwenwekkend en helemaal 100% optimaal zat ik ook niet in mijn vel. Dus maar naar huis.
Op mijn Eerste Kerstdag heb ik de tocht naar de stad aanvaard om bij de dienstapotheek mijn antibiotische oogdruppels te halen. Drie dagen lang om de twee uur, en daarna nog één keer daags (which reminds me ...). Per openbaar vervoer wegens de ooglap, en na drie uur was ik weer thuis.
Verder heb ik (eindelijk) mijn winterbanden omgelegd: ik gebruik mijn privéauto eigenlijk zelden dus het was er gewoon nog niet van gekomen. Maar nu moest het want ik moest de meisjes ophalen. Pokkenweer, dus weinig zin om me door-en-door nat te laten regenen, dus de banden achterin gegooid, mijn berg afgereden naar mijn winkelcentrum, en daar op de lege, onderste parkeerlaag, droog, met egale ondergrond en verlichting de bandjes gewisseld.

Weer thuisgekomen mijn eigen kerstdiner gemaakt: een mooi stuk fricandeau aan het spit geregen en onder de grill gehangen, de aardappelgratin in de oven, de bloemkool-broccoli mix in de pan, de champignon-roomsaus opgewarmt en de fles wijn opengeschroefd. Een smaakvollere maaltijd dan de dag ervoor, als ik het mag zeggen.
Tweede Kerstdag de meisjes opgehaald, de dagen erna naar de Peperkoekstad in het centrum, naar de bioscoop (waren de dametjes nog niet eerder geweest, wel een film gezien in het Grendahus in Holmedal van de Rondreisbioscoop die op het platteland actief is), naar het zwembad, een dagje thuisspelen, en vrijdag weer overgedragen aan £.

En nu is het Oudjaarsdag. Had me voorgenomen om om 12 uur te beginnen, maar het is inmiddels bijna 14 uur dus ik moet me haasten.

Ben zo onpersoonlijk geweest om niet alleen jou, zusjelief, te antwoorden maar om er meteen een tlog-verhaaltje van te maken. Soms gaat het zo in het leven.

Anyway, ik wens jou, en allen die mij via de tlog volgen een genoeglijke oudejaarviering, en al het goede wat een nieuw jaar een mens kan brengen.



  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post191

Dinsdag 13 december 2011

NederbergenserPosted by -t- 13 Dec, 2011 01:06

Donderdag 8 december 2011

Ik wilde me eigenlijk verontschuldigen voor mijn lange afwezigheid, maar bij nader inzien heb ik daar geen zin in: als ik geen zin / tijd / mogelijkheid heb om iets te schrijven, dan moet dat maar gewoon zo zijn. Ja, het knaagt wel aan mijn geweten omdat ik beloofd heb dat .... Soms lopen de dingen gewoon anders.

Ik zal wat flarden noteren, er zijn wel wat dingen te vertellen, al is de chronologie misschien niet optimaal.

Winter

Eergisteren was het zover: de eerste dag met sneeuw. Tot eergisteren hebben we herfstachtig weer gehad, met een aantal stormen die de kust hebben geteisterd, en temperaturen boven de 10°. Maar eergistren was de wereld opeens wit, 15 cm verse sneeuw. En iedere keer worden de Bergenseren erdoor overvallen. Er schijnen nog steeds mensen rond te rijden op zomerbanden, hoewel de winterbanden vanaf 1 november verplicht zijn, en ook vele buitenlandse vrachtwagens zijn onvoldoende "geschoeid" om de noorse winterwegen aan te kunnen. En met zomerbanden en 30 tom lading kom je een vers besneeuwde helling niet op, dus die komen stil te staan, og belanden tegen de bergkant, of als het even tegen zit, in de diepe kant. En dan staat al het verkeer erachter stil, omdat de meeste wegen tweebaans zijn en weinig tot geen plaats bieden om er langs te komen (berg aan de ene kant, diep aan de andere kant).

Toen ik startte tegen drieën, ging ik op weg naar de stad, en kreeg al direct een vrachtje binnen, op te halen in Laksevåg. Ik kwam daar redelijk op tijd aan, doordat ik via sluipweggetjes binnendoor kon. De meneer moest naar Flesland, en had daarvoor één uur uitgetrokken. Nou moet dat normaliter genoeg zijn, enkeltje Stad - Flesland is crica 20 minuten, maar nu werd het twijfelachtig. Vanuit Laksevåg dat net buiten het centrum zijn er drie routes naar Flesland: via rv555, Bjørgeveien en Knappetunnel, via Fyllingsdalen en Knappetunnel en via Danmarksplass en de snelweg langs winkelcentrum Lagunen.

Ik had de radio op NRK P1 (natuurlijk) en kreeg de verkeersinformatie mee: Rv555, de weg naar het grote eiland Sotra in het westen, stond vast vanaf de Sotrabrug tot aan de stad. En dat is dik 7 km. En toch koos ik die richting, omdat we maar een klein stukje die richting op moesten op weg naar de Bjørgevei, en vaak de oude weg blijft doorstromen als het op de grote weg stilstaat. Maar niet vandaag: na 1 km stond ook de oude weg bomvast.

Stante pede omgekeerd, op weg naar alternatief 2, dat eigenlijk geen alternatief was omdat ik bij het aanrijden met eigen ogen had gezien dat de radio gelijk had: het hele Fyllingsdal stond vol, vanaf de Løvstakstunnel tot en met de Knappetunnel. En daar is weinig sluipmogelijkheid, dus optie verworpen, en meteen door naar optie C.

Optie C is de meest tegenstrijdige mogelijkheid om te kiezen: het Danmarksplass in de spits staat op gewone dagen al vol in alle richtingen, dus op deze sneeuwdag moest het dus nog wel erger zijn. Maar ik wist een weggetje waarmee ik het Danmarksplass zelf kon ontwijken en een stukje verder de grote weg op kon. Wel met risico, want dat weggetje ging langs de bergflank en heeft meestal maar één rijstrook beschikbaar om te rijden, de andere staat vol met geparkeerde auto's. En natuurlijk belandden we achter een stadsbus (ja, die rijden ook op éénstrookswegen), en natuurlijk stieten we op de tegenbus, en stonden we een paar (lange) minuten stil omdat onze richting niet door kon omdat de andere richting niet door kon omdat wij niet door konden. Catch 22 of zoiets. Ik ben een stukje achteruit de stoep op gereden zodat de tegenbus zich erlangs kon wurmen, zodat het rijtje achter de tegenbus erlangs kon, zodat ons rijtje kon rijden en wij weer op weg waren. Onze bus bleef voor ons rijden, moest wel stoppen bij zijn haltes, maar wist door zijn imposante afmeting wel tegenliggers in de kant te verwijzen.

En zo kwamen we bij de grote weg. Nou ja, geen autostrada, maar in elk geval vier rijstroken, en een soort van snelheid. Daarna weer een beslispunt: neem ik mijn tweebaans afstekertje die naar / door de Knappetunnel voert (die volgens de radio ook vast stond), of ga ik verder over de vierbaans motorweg? Ik besloot voor het laatste, en had daar na twee minuten al spijt van, want toen stuitten we op een muur van rode achterlichten. Veel volk dat de afslag richting Stavanger moest hebben, volk dat ook die richting moest maar via de "vrije" linkerbaan de wachtrij rechts voorbij reed en op het allerlaatste moment probeerde zich in de rechterrij te wurmen (hetgeen dus zowel rechts als links voor oponthoud zorgde). Daarna weer een muur met rood voor de rotonde bij grootwinkelcentrum Lagunen, daarna weer een bij de volgende rotonde, en daarna een redelijk vrije baan op de Flyplassveg, maar dat moet zijn omdat die baan is gereserveerd voor bus en taxi en auto's met 2+ inzittenden.

De reis Laksevåg - Flesland had dik een uur geduurd, maar mijn passagier hoopte dat zijn vlucht evenzeer vertraagd was omdat de enige baan gesloten was omdat ook daar sneeuw geruimd moest worden. Maar mijn eerste rit had dus al meteen kr 600 op de teller geponeerd.

[Het is ondertussen maandag 12 december 23:32 geworden]

Op Flesland stond ondertussen een rij met mensen op vervoer te wachten. Maar omdat we van de uitstapplaats niet rechtstreeks naar de instapplaats mogen rijden – het kan wel, maar we moeten om de parkeergarage heenrijden zodat we achter in de taxirij kunnen aansluiten en niet voordringen ten opzichte van collega’s die wél netjes rondrijden – ben ik even bij de Statoil langsgegaan voor een kop koffie.

De Statoil benzinestations bieden houders van een Statoilkop onbeperkt gratis drinken aan. Die kop is voor kr 149 te koop, een jaardeksel kost kr 49, een losse kop koffie kr 20, en mijn gemiddeld verbruik is zo’n zes koppen per dag, dus reken maar uit. Vorige week had ik het jaardeksel voor 2012 aangeschaft, bij mijn speciale kop (ze brengen af en toe speciale series koppen uit, en vorig jaar zomer was er een serie met verkeersborden, Inhaalverbod, Snelweg, 50km, en zo voorts, en ook een met Taxi-standplaats, en die had ik mezelf aangeschaft. Ben tenslotte taxichauffeur, nietwaar?), en vervolgens ben ik doorgereden naar het Bassin, zoals de opstelplaats voor taxi’s vóór de eigenlijke standplaats wordt genoemd. Daar heb ik mijn kop koffie op het dak gezet, een peuk gedraaid en opgestoken, en toen opeens de wachtrij verminderde moest ik dus rap aanschuiven, en pas later ontdekte ik dat met koffiekop plus de zich daarin bevindende koffie verdwenen was. Eventjes mijn kop kwijt dus. Volgens mij was dat zelfs op de sneeuwdag, want ik herinner me nog dat ik een hele tijd op een droogje heb gereden omdat het er maar niet van kwam om eventjes te stoppen voor een nieuw koffiesetje.

Op Flesland dus, waar nog steeds een rij wachtende mensen stond. Toen ik aan de beurt was, was daar een meneer met een grote platte wagen met bagage. Een conculega met een Prius kon hem niet bergen, en ik dus wel: mijn achterbank kan plat. En een platte achterbank betekent Tax2. En Tax2 tikt bijna anderhalf keer zo hard als Tax1. En de meneer moest dus naar de stad. En ik moest gniffelen want dat werd een lange rit met al die vertraging door de sneeuwfiles en zo. Ik vertelde ‘m van de chaotische toestanden, maar hij zei dat ie toch naar de stad moest. We hebben een uur langs buitengemeen interessant gepraat: over Nederland, over zijn muziek, over taal, van alles en nog wat, boeiend en gezellig; en na een uur stonden we in ’t centrum voor Hotel Norge waar hij de verschuldige kr 900 netjes betaalde.

Terwijl ik bezig was om mijn achterbank weer overeind te helpen, werd ik aangeschoten door een meneer, met de vraag of ik ledig was. Hoe zeg je dat in ’t nederlands eigenlijk? Een taxi is bezet of ... vrij? Anyway, ik was beschikbaar (terwijl twee minuten lopen van Hotel Norge een standplaats is, maar dat heb ik ‘m maar niet verteld). De mijnheer moest naar het Gezondheidscentrum op Lagunen, en Lagunen is het winkelcentrum aan de voet van mijn berg, dus – normaliter – ook 10~15 minuten buiten de stad. Nu dus véél langer.

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een lange, drukke dag. Hoog bezettingpercentage (dat wil zeggen kilometers op de meter in verhouding tot onbetaalde kilometers), volcontinu achter elkaar doorrijden. Ik geloof dat ik mijn eerste koffie pas om 19 uur naar binnen kon gieten. En de meter wees dik kr 4500 aan aan ’t einde van de dag.

Julebordseizoen

Het Julebordseizoen is dus ook begonnen. Julebord, letterlijk kersttafel, is eigenlijk een broertje van de rijsttafel, het gaat niet om het meubelstuk maar om hetgeen erop staat. In het geval van Noorwegen dus pinnekjøtt (uitgedroogd schaap), svinneribbe (de buitenkant van een varken, inclusief zwoerd, die volgens de regelen der kunst knapperig gebakken hoort te worden), kålrabistappe (tot moes gekookte koolraap), ertestuing (tot moes gekookte groene erwten), surkål (zuurkool, maar dan zonder de aardappelpureestamppot), en het geheel aangelengd met hoeveelheden bier en akevit. Grote hoeveelheden, want de meeste noren komen er niet ongeschonden vanaf.

Een vrijdagavond (weet niet meer welke), rond een uur of middernacht, een echtpaar, hij in redelijke staat van nuchterheid, zij in redelijke staat van beschonkenheid. Hij helpt haar de auto in, ik rij ze naar huis, en terwijl hij de betaling met mij regelt, was zij vast uitgestapt. En dat had ze nou niet moeten doen, want toen ik uit mijn linkerraampje keek, zag ik madam daar languit op de grond liggen. Heb nog even niks gezegd (eerst die betaling afronden, nietwaar), maar toen snel met Hem uitgestapt om de schade op te nemen, want Zij had zich niet meer bewogen. Nou was het ook geen gemakkelijk uitstap: het was wat glad, het wegdek zat vol gaten, en de inrit naar hun huis was dus scheef in diverse richtingen. En ze was dus bovenop een muurtje beland - ik geloof dat ik in nuchtere toestand moeite zou hebben om me op dat muurtje staande danwel liggende te houden, maar dat ter zijde. We hebben haar voorzichtig overeind geholpen (terwijl ze eigenlijk niet wou), en moesten constateren dat ze een heftig bloedende wond boven haar wenkbrauw had. Hij pakte zijn zakdoek en begon meteen te vegen en te poetsen (terwijl ik hooguit wat gedept zou hebben), maar samen hebben we geconcludeerd dat Ze toch maar even wel bij de Dokterspost langsmoest. Dus hup weer de auto in, met vreselijke rode bloedvlekken op haar mooie witte blouse, en op weg naar de Legevakt (lege is dokter, vakt is wacht). En weer betalen. Gelukkig was het nog vroeg in de nacht, half een, dus er was een kans dat ze voor daglicht weer naar buiten konden. Nee wacht: ze waren om half vier weer thuis, want toen kreeg ik een berichtje wie dat echtpaar naar dat en dat adres had gereden, want meneer was zijn bankkaart kwijt. Ik heb nog in de auto gezocht, ik ben de volgende ochtend bij daglicht nog langs de pløek des onheils gereden om te kijken of ie daar lag, maar tevergeefs.

Over achtergelaten spullen gesproken: na rit 7 in een Julebordnacht, meldde een klant dat er een camera op de achterbank lag. Als het zo vreselijk druk is, heb ik geen tijd om de auto te inspecteren na een rit, dus dat kwam als een verrassing voor me. Goed op de camera gepast (het was een dikke digitale spiegelreflexcamera met extra lens), de volgende dag te bestemder plaatse afgeleverd, en een dikke plak chocola en een briefje van kr 200 fooi gekregen.

Wat nog meer?

Twee jonge meiden die instappen, rond een uur of 21. Bankkaart vergeten, melden ze. En je bankkaart geldt hier ook als ID-bewijs en vele kroegen eisen legitimatie als je binnen wilt komen. Dus dat zou een waardeloos avondje stappen worden, als je (a) nergens binnen komt en (b) niet kunt betalen. Dus dan moest er maar een taxiritje naar huis vanaf. Voor de deur aangekomen gaat de een naar binnen, en de ander blijft wat rondwaren. Ze was niet helemaal fris meer, dus hoe ze aan die drank is gekomen, weet ik niet, misschien op Vorspiel geweest. Dame 1 komt weer naar buiten, Dame 2 is ondertussen wat afgedwaald. Dame 1 heeft haar lidmaatschapskaart boven gevonden, lag op het kastje bij de deur, en Dame 2 blijkt ondertussen dus ook haar bankkaart weer gevonden te hebben: ze had ‘m uit voorzorg in haar bh verstopt en was dat helemaal vergeten. We hebben de hele weg terug naar het centrum gelachen, en ik mocht het aan niemand vertellen. Dus jullie weten van niks, hoor.

Nog één dingetje dan

Mijn auto is dus van half januari 2011, dus dat zou je toch redelijk nieuw mogen noemen. Maar op een gegeven moment, het was een donderdag, hoorde ik een raar geluid van de rechtervoorkant, als ik harder dan 80 reed. Nou mag dat sowieso niet, maar het wil per ongeluk nog wel eens gebeuren. Vooral in tunnels was het erg hoorbaar, aan de rechtervoorkant een geluid als van een zeilboot, alsof er een zeil in de wind aan het wapperen was. Ik had de rechterkant al visueel geïnspecteerd –Ik heb even gekeken – maar ik zag niks bijzonders. Ik moest de maandag erna toch bij de dealer langs om een datum voor de 60.000 beurt af te spreken, dus dat zou ik dat mooi even aankaarten. Maar de dag erna, op weg naar Askøy, over de snelweg, werd het geluid weer erger. Geprobeerd de snelheid wat te laten zakken zodat de klanten het in elk geval niet hoorden, maar in de Lyderhorntunnel werd het opeens oorverdovend en even buiten de tunnel was er dus een HOMP. En in mijn spiegel zag ik dat er iets op de weg achterbleef. Maar de auto bleef gewoon rijden, het was dus geen wiel wat ik mistte, en het flappergeluid was dus ook over, dus het leek wel postief. Op de terugweg zonder klanten nog even hetzelfde stukje gereden om te zien of ik iets kon terugvinden van wat er dan ook maar onder de auto vandaan gevallen zou kunnen zijn, maar ik vond niks. Het moet het binnenscherm van het rechtervoorwiel geweest zijn, althans dat is wat ik de dealer heb verteld. En hopelijk kunnen ze dat woensdag fixen als de auto voor zijn service komt.

Ik stop er nu mee: volgens Word heb ik al vier pagina’s volgeschreven.

Overigens is de koffiedate waar ik twee afleveringen geleden over schreef, een succes geweest: we zien elkaar vaker, zijn samen uiteten geweest, ik heb eten voor haar gemaakt, zij heeft eten voor mij gemaakt, we zijn samen ter tango geweest. Zou zo maar wat kunnen worden ...

  • Comments(2)//tlog.litz.nl/#post190

Dinsdag 01 november 2011

NederbergenserPosted by -t- 02 Nov, 2011 00:51
We naderen de datum 11-11-11. Zomaar :)

Wat hebben we te melden? Weet ik veel, ik brabbel maar wat weg. Nou nee, ik heb wel leuke dingen gedaan afgelopen weekend.
Onze vrinden in Stongfjorden, Synne en Einar, hebben naast hun huis iets gebouwd. Enkele jaren geleden al, maar toen stond ik in de winkel aleen maar te winkelen, en kon ik alleen maar vrachtwagens en bouwvakkers zien. Het is een soortement van uitgaansgelegenheid annex conferentiezaal annex appartement geworden, met daarnaast nog een apart gebouwtje (met een voor mij onbekend doel) en daarnaast een openlucht bubbelbad.

In de onderste verdieping is dus de uitgaansgelegenheid, of misschien is zelfs dat woord verkeerd. Er staan vier grote, ronde tafels die ieder negen mensen kunnen huisvesten, er is een bar (hoewel daarvandaan geen drank geserveerd wordt), en er is een ruimte die als podium dienst kon doen.

Het geheel gaat door het leven als het Sunnfjord Geo Center. Einar is immers geoloog van professie, en in dat cnetrum wordt geologie onderwezen / verluchtigd on der het genot van middeleeuwse maaltijden. De inrichting is namelijk ook middeleeus: ruwhouten tafels, nog ruwhouterige stoelen - die per stuk wel heel-erg-veel wegen, dus je gaat niet even van tafel om naar de wc te gaan -, glaswerk met middeleeuwse motieven, bierkroezen van ruw aardewerk.

Anyway, deze avond, zaterdagavond dus, was er een optreden van Larkin Poe. Deze band bleek te bestaan uit twee (jonge)dames, vroegtwintigers, die de voorgaande zes jaren met hun oudere zuster optraden, en toen zus voor huwelijk en studie koos, voor zich begonnen, met twee heren ter begeleiding. De dames bespeelden de elektrische mandoline en gitaar, respectievelijk de lapslide en de bojo, beide gitaarachtige instrumenten die horizontaal bespeeld worden met tokkeldingen aan de vingers en een slider aan de linkerhand. Hun muziekstijl was evenzeer opmerkelijk: prachtige stemmen, eigengeschreven nummers, en - in mijn optiek - redelijk heavy. Een van hun nummers was ook door Jimmie Hendrickx gespeeld. Eens kijken of ik een YouTubeje van ze kan vinden ....

Hier is de Sea Song of kijk op hun website. Eigenlijk is deze nog leuker ...

Ze treden trouwens donderdag 10 november op in de Melkweg, en dan krijg je Elvis Costello er nog bij ook!

De dames hadden de avond tevoren ook al in Stongfjorden opgetreden, en omdat ze erg onder de indruk waren van de entourage (ze traden in middeleeuwse kleding op), hadden ze ter plaatse besloten om hun live-dvd daar op te nemen. We moesten dus extra enthousiast klappen. Vond het trouwens wel opmerkelijk dat ze voor die dvd geen grote filmcamera's gebruikten, maar "doodgewone" digitale spiegelreflekscamera's. En het geluid werd bestuurd vanaf een iPad :)

Het was dus middeleeeuws eten - ik heb het menu nog ergens, maar dat ergens is niet nader te preciseren, dus daar alten we het bij - de eerste set muziek, het dessert - rozenpudding met gekristalliseerde rozenblaadjes - de tweede set met muziek, daarna een aantal encores, een meet & greet waarbij iedereen op de foto mocht met de dames (de achtergrondmannen waren ondertussen al lang aan het bier), en natafelen met drank en speciaal voor SGC gebrouwen peper/chili-akevit, die in speciale glaasjes in één keer achterovergekieperd moest worden. Men zei dat het alles zou genezen. Nou ja, het brandt gewoon alles weg.
Maar het werd een lange avond, met steeds minder deelnemers, maar een gelijkblijvend alcoholpercentage.

Om half vier (zomertijd, het is niet verstandig om aan je horloge te draaien als de wereld ook al draait) kuierde ik weer door de regenachtige duisternis van Stongfjorden. Dat had ik eerder gedaan, al was het tijdstip variabel. Ik had onderdak gevonden in het appartement onderin het (voormalige) huis van Arild, tegenover ons (voormalige) huis. Daar stond een bed, daar was een douche, dus dat was voldoende.

Des zondags ben ik teruggereden in de ernstige regen. Ondanks het wiswas van de ruitenwissers kon het toch genieten van de prachtige laatherfstkleuren van de bossen onderweg, en de ontzaglijke hoeveelheid water die van de berghellingen naar beneden kwam. De auto begint in steeds heviger mate kuren te vertonen: als ie een helling op moet, lijkt het alsof de brandstoftoevoer verstopt raakt. Soms, als ik tijd heb, kan ik proberen gas terug te nemen en het voorzichtig nog een keer proberen, maar meestal moet ik een versnelling terug zodat ik in elk geval boven kom. Maar ik ben in elk geval thuis gekomen. Heb onderweg naar mijn grote kleine meid gefeliciteerd met haar negende verjaardag. Had oorspronkelijk het plan om mijn bezoek aan Stongfjorden te combineren met een verjaarsbezoek in Holmedal, maar ik had dat niet met £ overlegd, zodat die met de meiden een ander tripje had gepland en ze dus niet thuiswaren. Communicatie, moet ook ik aan werken :)

Ik laat het hierbij, moet morgenochtend weer kleine Ivar naar school rijden ...

  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post189

Dinsdag 25 oktober 2011

NederbergenserPosted by -t- 25 Oct, 2011 12:37

Een zonnevlekexplosie op 24 september zorgde gisteravond voor ongewoon kleurrijk noorderlicht over heel Zuid-Noorwegen. Bij mij op mijn berg was het niet zo spectaculair, maar volgens de Waarschuwingsdienst kan het licht zich de hele week nog voordoen, en zich zelfs uitstrekken tot Noord-Duitsland en Londen. Dus in principe zou het in Nederland ook te zien moeten zijn. Vannacht en de komende nachten even de blik ten hemel wenden dus ...

Zie meer foto's in de Bergens Tidende ...

  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post188

Maandag 24 oktober 2011

NederbergenserPosted by -t- 24 Oct, 2011 14:05
Ik zet me nu dan toch maar weer eens neer om kond te doen. Nu al twee weken overgeslagen en dat strookt niet met mijn "heilige voornemen" om minimaal wekelijks een levensteken te geven.
Wat hebben we voor meldenswaardigs meegemaakt?

Herfstvakantie

De dametjes zijn op bezoek geweest.Eigenlijk gebeurt dat te weinig, maar ik moet tot mijn leedwezen vaststellen dat mijn leven voor een te groot deel geregeerd wordt door mijn portemonnee. Een week niet werken betekent immers een week geen inkomsten, en als dat elke maand zou gebeuren, kom ik knel te zitten.
Maar we hebben gezellig leuke dingetjes gedaan. Ik heb ze zondag 9 oktober opgehaald, bij de veerboot in Eikenes, en we waren mooi op tijd weer thuis.
Had nog wel even gefronsd: dat weekend was er slecht weer voorspeld voor de bergovergangen en was iedereen gewaarschuwd niet zonder winterbanden op weg te gaan (terwijl dat pas vanaf 15 november verplicht wordt), maar de bergovergangen zijn de wegen die van west naar oost lopen, van Bergen naar Oslo dus, en niet mijn kustweg E39 die van zuid naar noord loopt. Mijn hoogste punt ligt iets van 400 m boven de zee, een goed stuk boven de Vaalserberg, dat wel, maar niet zo hoog als de oost/westwegen. Het weer was wel abominabel, maar alleen gigantische hoeveelheden water in vloeibare toestand, geen vaste vormen.

Ik moet trouwens ook een keer met mijn gammele Fiësta naar de werkplaats voor een grote servicebeurt. Ik rij er nu twee jaar mee rond, en hij heeft vorig jaar verse olie gehad, maar hij begint nu meer kuren te vertonen dan ie altijd al deed. De motor hapert af en toe: wanneer ie bergop moet, lijkt het alsof de brandstoftoevoer afgeknepen wordt; soms krijg ik 'm door zo'n hoestbui door meer gas te geven en enkele minuten met ingehouden adem te rijden, maar meestal moet ik terugschakelen en het even later nog een keer proberen. Meer er zijn ook keren dat ie vrolijk fluitend naar boven rent. En dat zijn de lastige gevallen: als ie altijd in situatie X gedrag Y vertoont, is het makkelijker zoeken en repareren. En daarnaast is er nog iets raars, dat ik in augustus tijdens onze Grote Reis naar het Dierenpark in Kristansand heb geconstateerd: hoe langer ik rijd, hoe koeler de motor wordt. Ik herinner me dat de thermometernaald voorheen recht omhoog placht te wijzen, midden in het veld Normaal, maar nu komt ie niet verder dan 11 uur. Het is volgens de aanduiding nog wel Normaal, maar ik vind het wel merkwaardig. Moet een grote beurt dus kunnen oplossen ...

Verder zijn we naar Vilvite geweest. Met de bus en de Bybanen, (a) omdat ik dan niet met de krakkemikkige auto hoef te rijden (b) omdat ik dan parkeergeld bespaar en (c) omdat de meisjes het leuk vinden om met de Bybanen te reizen, dan kunnen zij de deur opendoen voor de mensen die in en/of uit willen stappen.

Vilvite is eigenlijk best leuk. Voor de ietwat meer gematureerde lezertjes onder ons: het heeft iets weg van het Evoluon in zijn goede jaren: techniek en natuurkunde op een leuke manier inzichtelijk gemaakt. Een opgehangen spiraalveer van 15 meter waarmee je de voortplanting van golven kunt laten zien, een ronddraaiend fietswiel dat als gyroscoop functioneert en dat een zijdelingse kracht produceert wanneer je 'm uit zijn evenwichtsstand haalt, zeepbellen blazen waar je in kunt staan, een warmtecamera, van die dingen dus. En een filmzaal waar ze De Kleine Prins van Saint-Exupéry vertoonden (nou ja, bewerkt naar het verhaal van hem dan), in 3D, een fenomeen dat ik nog niet eerder had mogen aanschouwen, maar dat mij wel kon behagen. En iets van 20 minuten, dus een passende lengte voor meisjes van 8 en 6.
Ja, © is nu nog 8, maar omdat haar verjaardag nakende is, hebben we die alvast gevierd. De stad in geweest om een cadeautje te zoeken. Madam had precies in haar hoofd wat ze wilde hebben, en zelfs een bezoek aan de creatieve speelgoedwinkel van Rubens Skattkammer kon haar daar niet van afbrengen.

Alleen toen bleek dat zelfs de Toys'Я'Us niet die ene Barbie met paard-en-wagen had die ze in een folder had gezien, toen ging ze overstag en koos voor iets anders. Een andere Barbie wel te verstaan. Traditiegetrouw hebben we het cadeautje des morgens vroeg op het Grote Bed uitgepakt:
En verder hebben we nog een middag in het zwembad doorgebracht. Op zijn tijd een paar uur inweken in een chloorbad is goed voor elke was, nietwaar?

Malheur
Afgelopen week was een redelijk goede week. Vroege dienst - waar ik eigenlijk nooit zo enthousiast over ben, maar áls ik eenmaal op ben, en koffie op, dan gaat alles prima. Het enige waar ik op moet letten is dat ik mijn vrije avonden niet te veel uitmelk, en te laat naar bed ga, want dat gaat zich wreken na enkele dagen met maar 5 uur nachtrust. Maar dan doe ik een half uurtje powernap wanneer de gelegenheid zich voordoet en dan zijn we weer het Heertje.
Dinsdag, woesndag, donderdag, vrijdag goede dagen gedraaid, boven de 3000 (terwijl 2500 de streef is), dus dat ging goed. Zaterdagvroeg is onmenselijk en zinloos: er is voor 9 uur zelden een hond op straat en nog zeldener een die zich per taxi van A naar B wil laten vervoeren. Dus ik had voor mezelf de wekker op 9 uur gezet, zodat ik om 10 uur kon gaan rijden. En om 9 uur rinkelde de telefoon. Met één oog vond ik het knopje dat 'm in de sluimerstand moest zetten.
Om 10 uur ging de telefoon weer: maar nu als gespreksmedium, niet als wekmedium. De centrale, wanneer ik van plan was te gaan rijden "want het was zo druk". Ik meldde naar eer en geweten "over een uurtje" want dat is de standaard bed-buiten periode. Toen ik beide ogen open had, zag ik dat het geluid om 9 uur ook de centrale was geweest, en niet de wekker. Daarom had de sluimer het dus ook niet gedaan. Maar om kwart voor elf was ik dus in de auto. Maar de taxameter gaf aan: 0 auto's bezig, 7 auto's bescjikbaar, dus de drukte viel mee/tegen. Had op mijn lijstje gezien dat er een kluitje vliegtuigen zou komen, dus gewoontegetrouw koffie gehaald bij de Statoil en vervolgens in de (kleine) rij op Flesland. Zaterdags is er sowieso minder zakenverkeer, en iets meer charterverkeer, maar die vakantiegangers worden veelal afgehaald voor familie of vrienden, dus voor ons als taxi niet interessant.
Maar ik stond dus anderhalf uur op Flesland voordat ik mijn eerste klant kreeg. En die hoefden dus niet verder dan het Thon hotel in Kokstad, drie minuten rijden. Ben daarna dus maar doorgereden naar de stad: misschien gebeurt daar even weinig, maar daar zijn dan in elk geval voorbijgangers die voorbijgaan.
In de stad gebeurde dus inderdaad ook niet veel, een paar korte stadritjes, en voor het overige voornamelijk wachten. Tegen half drie kreeg ik een bestelling door op de taxameter: ophalen bij Vilvite. De baas heeft daar een besteltelefoon neergezet, zodat de mensen met één druk op de knop een taxi kunnen bestellen. Was drie minuten rijden van waar ik stond, dus was er mooi op tijd. Ik ga naar binnen om mijn komst te melden, maar toen ik terug kwam bij de auto, zag ik dat mijn rechtervoorband plat als een dubbeltje was.

Er zijn stoepranden in de stad die behoorlijk scherp zijn, en ik denk dat ik die dus geraakt moet hebben. Heb in eerste instantie de centrale gebeld om een andere taxi voor de klant te regelen (ze zouden naar het theater op 15 uur, en natuurlijk is de meest nabije taxi dan op Flesland of op Sotra, Murphy slaat toe. De vervangtaxi kwam uiteindelijk wel op tijd).
En daar stond ik, voor Vilvite. Handboek erbij gepakt, en daar bleek dat mijn auto geen reservewiel had (zelfs geen thuisbrenger), maar een reparatieset + compressor. Eerst het wiel opgekrikt (waarbij mijn vingers tot bloedens toe over de grindtegels gingen), gecontroleerd of ik een spijker of andere boosdoener kon vinden, en toen volgens de gebruiksaanwijzing het ventiel uit het ventiel verwijderd, de fles met afdichtvloeistof in de band geledigd, het ventiel weer terug in het ventiel, de compressor aangesloten op de sigarettenaansteker en op AAN geklikt.
Ik zag hoe de drukmeter langzaam van 0 naar 0,5 schoof (hij moest naar 2,5), en stak mijzelf maar een peukje op. Maar na enig tijd moest ik constateren dat 0,5 het eindstation van de naald was, hij ging niet verder. Een handmatig onderzoek leerde mij dat er een gat was dat niet zichtbaar was voor het oog maar wel voor de lucht want iedere slag lucht die de compressor erin pompte, kwam er daar met dezelfde snelheid weer uit. Heb nog wel geprobeerd het wiel te draaien zodat de afdichtvloeistof voor het gat kwam te zitten, maar ook dat mocht niet baten.
De baas gebeld en overlegd. Optie 1: Falck bellen. Falck is stiefbroer van de Wegenwacht, hebben sleepwagens in alle maten (zij doen ook de gestrande bussen en vrachtwagens, dus Extra Large is ook beschikbaar). Optie 2: Een andere band. De Baas heeft dus Roald gebeld, onze oud-chauffeur (Roald is de 70 gepasseerd en dan mag je niet meer taxirijden, ongeacht hoe kwiek en fit je ook moge zijn), en Roald zou dus een van de zomerbanden die op Laksevåg opgeslagen liggen, naar mij komen brengen. Ik zou alvast het gewraakte wiel demonteren, zodat we sneller klaar zouden zijn. Maar toen bleek dat meneer Toyota mijn auto had voorzien van een wielsleutel die niet paste op de moeren waarmee mijn wiel vastzat. Merkwaardig, nietwaar?
Afijn Roald komt, mét een passende wielsleutel, we krijgen de lekke band eraf, we zetten de meegebrachte zomerband erop, en dan blijkt dat de zomerbandvelgen een vlakke moer gebruiken, terwijl de winterbandvelgen een konische moer hebben. We hebben de gok gewaagd, de konische moeren gebruikt om de zomerbandvelg vast te zetten, en we zijn vervolgens langzaamaan naar Laksevåg gereden. Gelukkig maar een ritje van vijf minuten.
Ondertussen was het al tegen vijfen geworden. Ik heb mijn auto daar geparkeerd - vijf ritten gedaan, een dagomzet van kr 600 - en met Roald afgesproken dat hij/zij de band maandag zouden fiksen. Ikzelf ben met een andere auto naar huis gegaan.

Nee, niet naar huis: ik had een afspraakje. Ik zou met een nog onbekende dame een kopje koffie gaan doen in de stad. Was een uiterst aangename ontmoeting. Kan slechts hopen dat er meer uit voortvloeit ...


  • Comments(1)//tlog.litz.nl/#post187
Next »