t*log

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

bloglezeres kijkt uit naar vervolg

NoorwegenPosted by -t- 17 May, 2009 23:48
OK dan, op verzoek. Maar niet allemaal iedere keer komen vragen, hoor ...

Dinsdagmorgen 12 mei, 4 uur, de wekker gaat.
Ik mag van mezelf nog even sudderen voor ik terugkeer naar het rijk der mensen, maar gelukkig besef ik me bij de derde sudder dat dat ding niet voor jandoedel zo vroeg loopt te blaten. De ochtend gloort al door de ramen ...
Bed uit, douche in, douche aan, haren, bovenkant, onderkant, voorkant, achterkant, douche uit, lenzen in, scheren, oksels rollen, antishave (nee: aftershave), tandenpoetsen, gel, en weer terug naar de slaapkamer om aan te kleden. Op en top in het driedelig, waarbij ik wil aanmerken dat vest en colbert, vergezeld van het stroppie, voorlopig in de rugzak gaan, in afwachting van betere tijden.
Boterhammetjes, glaasje melk (je bent Melkbrigadier geweest of niet, tenslotte), papieren mee, rugzakje mee, en om 5:05 in de auto. Vijf minuten over schema. Vliegveld Bringeland om 6 uur, vliegveld Gardermoen om 7:30. Rookpauze (dat kan als je uit het vliegtuig komt, niet als je er héén moet, nietwaar, M <gniffel>) en dan langs geld- en kaartjesautomaat naar de katakomben waar de zilveren Flytog al staat te wachten. Met 200 km/u is Oslo maar 20 minuten van het vliegveld verwijderd en dus sta ik daar om 8 uur 's morgens op de Jernebantorget voor het station.

En dan begint het wachten deel 1.
Eerst bij de kiosk van Trafikkanten een dagkaart gehaald voor het Oslo'se openbaar vervoer, zodat ik me vrijelijk kan bewegen. 65 kronen, €6,50, voor 24 uur reizen binnen zone 01 met alles wat openbaarlijk beweegt, bus, tram, T-baan (de T staat voor tunnel), boot mocht ik dat willen, da's volgens mij niet vreselijk duur. Het is in elk geval goedkoper dan enkeltjes.
Daar ook, omdat ze voor het grijpen lagen met het kennelijke oogmerk om gegrepen te worden (nee, het gaat niet over vrouwelijk schoon), het pas uitgekomen routeboek meegenomen. Kan verdikkie niet eens meer op een goed nederlands woord komen: het boek waarin alle vertrektijden staan van diezelfde bus, boot, tram en T-baan. Da's voor een OV- en boekjesfanaat dus smulkoek, maar dat terzijde.
Verder gewandeld door de stad, door de Karl Johann gate (ongeveer het Damrak van Oslo: veel winkels in de toeristische en duurdere sector), vanaf het Jernebantorget naar het koninklijk paleis.

(Ik op de voorgrond, paleis des konings op de achtergrond. Tegen de zon inkijkend, vandaar)

Afijn, op tijd weer terug bij het station, ingang van de T-baan gevonden, lijn 4 afgewacht en twintig minuten later stapte ik uit in Nydalen. Ernstig leuk plekje, zo ontdekte ik na enige tijd: gebouwen van eind 19e, veelal oude fabrieksgebouwen, die allemaal opgeknapt zijn, en uitgerust als moderne kantoorgebouwen. De buitenkant heeft nog veel van de ouderwetsheid in stand gehouden gekregen geworden. Ouderwetse nieuwigheid. Even gewandeld (had ik nog niet gedaan tenslotte), bekeken waar ik moest zijn, en toen weer terug naar het pleintje boven het T-baanstation.
Omdat de Noren in het algemeen vroeg zijn (de normale kantoordag loopt hier van 8 tot 16), besloot ik mijzelf van wat lunch te voorzien, en heb bij het Nærvesen een pølsebrød = broodje worst (integreren voor gevorderden), wat van die kantenklaar sandwiches, een banaan en wat te drinken gehaald. Op mijn gemakkie in het zonnetje opgegeten. Toen het tijd was, de bovenste knoop van het overhemd gesloten (is dat overhemd gekrompen, is mijn nek dikker geworden of ben ik 't gewoon niet meer gewend, maar het lukte slechts met enige moeite), de stropdas omgeknoopt, en vest en colbert uit de rugzak bevrijd. Breivest en jack gingen ín de rugzak, en om 12:45 stond ik bij de receptie. Die wilden me nog niet eens doorbellen naar boven, zo vroeg was ik.

Afijn: de dame van PZ kwam me halen, naar boven, nog twee andere dames, eentje mild zwanger (die moest ik dus gaan vervangen), de ander niet zwanger (of althans niet zichtbaar). Goed, zij wat over het bedrijf vertellen, ik wat over mezelf vertellen, vragen heen, vragen terug, ook antwoorden terug trouwens. Ik had voor mijzelf wel het idee dat ik het er niet onaardig vanaf bracht. Bracht zelf ook dingen uit de praktijk naar voren, waarbij Mevrouw Zwanger herkennend zat te knikken. Mevrouw Niet-zwanger was trouwens de chef van de afdeling en zij zetelde in Helsinki. Na enige tijd bleek mij trouwens dat Mevrouw Zwanger de hele afdeling was :)
Ze hadden vijf kandidaten op gesprek gevraagd. Vroeg trouwens, want de sollicitatietermijn liep nog tot en met 14 mei. Eén kandidaat zou nog komen, en daarna zouden ze tijd gaan besteden om te bepalen wie er voor een tweede ronde uitgenodigd zou worden. Dat wordt dan over twee weken, want volgende week is weer een rare week. Maar vóór het einde van de maand in elk geval. Kwart over twee stond ik weer bij de receptie waar ik mij bevrijdde van strop, vest en colbert. Het jack bleef trouwens ook in de rugzak, want het was ongeloveloos mooi weer.

Terug naar het centrum heb ik bus 37 gepakt. Het zijn mooie bussen smiley, en ze hebben als voordeel ten opzichte van de T-baan dat ze bovengronds rijden, zodat je wat van de stad kunt zien. Mooie stad ook wel, beetje oud, maar niet krakkemikkig oud, als je begrijpt wat ik bedoel. Weer wat rondgeslenterd, wat langzamer deze keer, omdat mijn tenen overduidelijk niet gewend waren aan mijn nette schoenen, en de nagel van mijn kleine teen protesteerde tegen de nabijheid van het soepele leder boven hem. Zere voeten dus. Wel nog even de Opera bezocht: spiksplinternieuw gebouw, een paar maanden geleden door het Koninklijk Paar geopend aan het water.
Alle Noren spreken er hogelijk over, maar ik was er niet vreselijk kapot van. Ja leuk, je kunt vanaf het straatniveau helemaal schuin omhoog lopen tot bovenaan, maar dat kan je vanaf het Nemo-gebouw boven de IJtunnel in Amsterdam ook. Tegen vieren weer terug bij het station, alwaar ik mijzelf een pilsje heb gegund op het terras. 65 kronen, net zo duur als een dagkaart dus, alleen doe je met een halve liter minder lang.

Daarna bus 34 gepakt (handig, hè, zo'n busplusboekje smiley) en op bezoek gegaan bij Gøril. Voor de outsiders: Gøril is de halfzus van mijn voormalige noorse liefde die na een halfjaar wederzijdse kennis overleden is (geen causaal verband overigens). Dat was heel gezellig: ondanks het feit dat we elkaar slechts twee keer in de lijve hadden ontmoet (de eerste keer na de begrafenis in Trondheim, samen roken op het balkon, weet je nog, M?; de tweede keer heel kort toen zij een soort van studiereis naar Nederland maakte), was het alsof we al jaren bij elkaar over de vloer kwamen. Gegeten, beetje met haar dochtertjes van 5 en 3 gespeeld, met haar partner Nikolai gebabbeld, en om half negen samen naar de bus gelopen. Ze zou me eerst naar het station rijden, maar vele, zo niet de meeste Noren die het etiket van iets alkoholhoudends hebben gelezen, rijden daarna niet meer; niks niet met één biertje gaat het nog wel. Maar de bus (lijn 74 dit keer) bracht me snel naar het station. Daarna weer de flytog, inchecken, naar Gate 2 aan het eind van de laaaaaange gang, in het hoppertje, propellors aan, en hoppakee, een uurtje later stonden we weer op Førde. Was wel mooi: we vertrokken om 22 uur, en door de laagstaande maar nog steeds lichtgevende zon, ontstond er een prachtig reliëf boven op de nog steeds met sneeuw bedekte bergen en de tuimeloos diepe fjorden ertussenin.
Om 23 uur bij het autootje, en gelukkig herinnerde ik me op tijd dat de tank bijna leeg was. Heb je dan geen lampje, hoor ik jullie zeggen? Jazeker heb ik dat, en dat brandde ook vol vuur toen ik op weg was naar het hogergelegen vliegveld, maar op weg terug ging het bergafwaarts en toen meende het metertje dat we de hele wereld nog wel aankonden. Misschien wel de hele wereld, maar de 45 km van Førde naar Stongfjorden zouden we mooi niet gehaald hebben. Gelukkig een kaartbediende pomp gevonden en vol benzine en goede moed naar huis. Even over twaalven thuis.

Ik ga dus over twee weken horen of ik voor een tweede gesprek uitgenodigd ga worden. Op zich is een baan leuk, maar ik geef zelf de voorkeur aan Bergen: die stad is goedkoper om te leven en deze regio hier is daarvanddan gemakkelijker te bereizen.

Kort nog overige zaken:
- Heb maandag een gesprek gehad met Stian Hårklau van Firda Billag: hij heeft mij een mooie aanbeveling gestuurd met de mededeling dat zij mij in dienst zullen nemen wanneer ik met een Rijbewijs D en alle overige papieren kom aanzetten. Naar de NAV dus en vragen hoe nu verder: heb wat rondgeneusd maar zo'n chauffeursopleiding gaat al gauw 30.000 ~ 70.000 kr kosten.
- Advertentie gevonden waarin gevraagd wordt naar taxichauffeurs voor Bergen: daar is een Kjentskapsprøve nodig - "bekendschapsproef", of je de weg wel weet. Die kost kr 9000, dus wellicht is dat een alternatief als de NAV optie 1 bezwaarlijk zou vinden.
- Vandaag 17 Mai gevierd, de nationale feestdag. Kindertjes hadden op school het volkslied geleerd (Ja, vi elsker dette landet, Ja wij houden van dit land), en daarnaast ook nog dansjes en liedjes van Mamma Mia, die ze dus hedenmiddag, na de plichtmatige optocht door het dorp (we gingen noordom dit jaar, volgend jaar dus weer zuidom), op het toneel van het grendehus vol verve ten gehore brachten.
Daarna brachten Johanne, Julie, Isabel, Andreas, Charlotte S, Kristine, Peter en Charlotte J enkele nummers op de blokfluit ten gehore:

Ik laat het hierbij.
Als er verder nieuws is, horen jullie van me.

Grt

PS: terwijl ik mijn wrochtsel nalees, slaat de muizenval weer dicht :(





  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post138

Eén uur ...

NoorwegenPosted by -t- 08 May, 2009 13:39
Boing!
Eén uur, Radionieuwsdienst verzorgd door het ANP.

Vanuit Noorwegen is het bericht binnengekomen dat T.J. te S. nieuws te melden heeft. Wij schakelen over naar onze verslaggever Bram Uytdenhooghte ter plaatse. Bram, ben je daar?

Ja, hier is Bram. Ik kan melden dat de heer J. in een zekere staat van opwinding verkeert door allerlei meldingen die hem hebben bereikt. Mijnheer J., kunt u ons vertellen wat er gaande is?

Jazeker, er is nieuws te melden.

Afgelopen woensdag werd ik gebeld door een bedrijf waar ik gesolliciteerd heb, en zij willen graag dat ik op sollicitatiegesprek kom. Nou is dat niet iets dat je zegt "kom, ik spring even op het fietsje", want het bedrijf is gevestigd in Oslo. Da's aan de ene kant een minpuntje, want ik heb eigenlijk mijn zinnen gezet op Bergen in verband met de bezoekmogelijkheden van de meisjes, maar de baan waarover het gaat, is wel op mijn lijf danwel cv geschreven.
Dus dat betekent dat ik een reis naar Oslo moet regelen.

In eerste instantie dacht ik gewoon de auto te pakken. Het is tenslotte maar 493,7 km en da's in acht uur te doen. En dan zou ik ook nog wat social calls kunnen afleggen: de halfzus van mijn voormalige noorse relatie, waarmee ik nog steeds e-contact heb, woont in Oslo en haar heb ik al een aantal jaren niet gesproken. En ik zou wat van het land kunnen zien. Maar toen bedacht ik me dat die auto niet op lucht rijdt.
Afijn, ik heb toen alle reismogelijkheden op een rijtje gezet:
· ik kan zelf rijden, dan ben ik zo'n 16 uur kwijt en zo'n 3800 kr wanneer ik de gebruikelijke 3,50 kr per km reken
· ik kan het vliegtuig nemen, dan kost het me 6 uur en 3400 kr
· ik kan de nachtbus nemen, dan kost het 1600 kr en 25 uur, want die bus komt om 05:30 in Oslo aan en het gesprek begint pas om 13:00 uur.
Ik heb contact gezocht met de dame van Personeelszaken; in eerste instantie vertelde ze me dat ze de goedkoopste reismogelijkheid zouden vergoeden, maar in tweede instantie waren ze bereid om de vliegprijs te betalen. Dus dat wordt dinsdag vroeg opstaan om om 06:30 op het vliegveld te staan. Ik kan de laatste vlucht terug nemen om 22:00 uur, dus ik kan nog net even bij Gøril langs.

Maar ik zit dan verder ook nog met mijn liquiditeitspositie. Bij mijn bezoek aan de NAV vorige week, vond men de onbehandelde bijstandsaanvraag voor april in mijn dossier. Het bleek dat men wachtte op een huurovereenkomst voor de hytte waar ik nu in zit. Niet dat ik daarvan op de hoogte was, maar goed. Ik heb met Gro een huurovereenkomst opgesteld en persoonlijk bij de NAV bezorgd. Vandaag even gebeld, omdat ik die tickets voor Oslo moet betalen: het geld voor de maand mei is onderweg, maar ik zou geen bijstand voor de maand april ontvangen, omdat het saldo-overzicht dat ik toen ingeleverd heb, een positief bedrag van 4000 kr zou vertonen. Nou lijkt me dat sterk, want ik had de "gewone" rekening leeggemaakt naar de spaarrekening, maar daar moeten we het dan maar even over hebben.

Verder heb ik dus het plan opgevat om mijn Groot-Rijbewijs door de NAV te laten sponseren. Heb ik eerder over bericht, geloof ik. En ik heb dus van het Busbedrijf in Bergen een melding gekregen dat ze altijd wel behoefte hebben aan chauffeurs, en van het busbedrijf hier in de regio kreeg ik het verzoek om langs te komen voor een nader gesprek, voordat ze een aanbeveling naar de NAV wilden schrijven. Dat staat dus voor maandag tien uur op de agenda.

Maandag wordt dus een druk dagje, want ik wil ook bij de kapper langs om mijn hoofd te laten opknappen (mijn haar dan, de rest is onverbeterlijk), omdat je maar één keer de kans krijgt om een eerste indruk te maken bij een werkgever, en daarna moet ik als een speer terug naar Askvoll, omdat Herr Ens, mijn geliefde vriend de duitse tandarts, op mijn mededeling dat mijn ontstoken tandvlees rondom de kies naast de kies die getrokken is omdat er onderaardse onstekingen zaten, na veertien dagen nog niet over is, mij direct in de agenda heeft laten zetten voor een Akutt-behandling tussen de overvolle klantenlijst door. Dat belooft dus minder goeds (vooral ook omdat de tandarts uit eigen portemonnee betaald moet worden).

Dank u wel, mijnheer J, voor uw levendig verslag van de laatste stand van zaken. Dit was verslaggever Bram Uytdenhooghte, terug naar de studio in Hilversum.

Dank je wel, Bram. We besluiten deze ingelaste uitzending met het weer voor vrijdag en zaterdag:
Sogn og Fjordane: Sørleg stiv og til dels sterk kuling 20 m/s utsette stader, liten storm 22 på kysten, i kveld minking til sørvest liten kuling 12, framleis sterk kuling 20 kring Stad. Regn, frå i ettermiddag regnbyer. Utrygt for torden. Laurdag føremiddag ny auking til sørleg sterk kuling 20, minkande om ettermiddagen til stiv kuling 15, framleis sterk kuling 20 ved stad.Regnbyer, utrygt for torden. Nedbør som snø over 600-900 m.

Zuidelijke, stevige en ten dele sterke bries, 72 km/u op bepaalde plaatsen, kleine storm 79 km/u aan de kust, tegen de avond afnemend naar zuidwestelijke lichte bries 43 km/u, verder sterke bries 72 km/u rondom Stad. Regen, vanaf vanmiddag regenbuien. Mogelijk onweer. Zaterdag voormiddag opnieuw toename naar zuidelijk sterke bries 72, afnemend in de namiddag naar stevige bries 54, verder sterke bries 72 bij Stad. Regenbuien, mogelijk onweer. Neerslag in de vorm van sneeuw boven 600-900 m.

Dit was het nieuws.

  • Comments(1)//tlog.litz.nl/#post137

Muizen- en andere nissen

NoorwegenPosted by -t- 02 May, 2009 00:06
Ik word er een beetje moe van, maar ik heb eigenlijk nog steeds niks te melden.
(En ik heb me toch weer een verhaal gebreeën, zei hij achteraf)

Ja, ok, ik heb vier afmeldingen binnen op sollicitaties (ook van een paar banen waarop ik toch wel een beetje zat te spinnen), maar ik heb er ook al weer acht de deur uit, geloof ik. De teller staat nu op 29 uitstaand ...

Huisvesting? Geen nieuws. Zal binnenkort eens bij Gro langswippen om te vragen naar de exacte datum waarop ik weg moet. Ik dacht dat ze had gezegd de 20e van deze maand, maar ze zei ook iets dat dan niet in één keer alle drie de hytter verhuurd waren, dus dat ik wellicht een deur zou moeten opschuiven. Even navragen dus.

Over navragen gesproken: ga ik maandag doen bij de NAV (als jullie nu onthouden dat de NAV de instantie is die sociale zaken en arbeidsbureau en bijstand en gezondheidsadministratie in één portefeuille heeft, hoef ik in het vervolg alleen nog maar NAV te zeggen, in plaats van drie volzinnen. En jullie weten: mijn volzinnen zijn meestal extra gevuld, net zoals de soep van Royco. Bestaat die nog steeds, eigenlijk? De NAV dus). Ik ben daar vlak voor 1 april langsgeweest, om te melden dat ik niet langer sykemeldt was (raad eens: ziek gemeld), en dat ik dus als werkzoekend geregistreerd moest worden. Maar omdat ik zelfstandig ondernemer was (tot 1 april dus, daarna hebben we (£, J en ik) mij uit het Handelsregister laten schrappen), heb ik dus geen recht op werkloosheidsuitkering, en krijg ik alleen bijstand. En het punt is dus dat ik dat nog steeds niet gekregen heb. Woensdag was ik even binnengelopen om te vragen naar het hoe en waarom, en toen meldde men dat ik dat iedere maand moest aanvragen, en dat ik dus maar een afspraak moest maken. Dat wordt dus maandag. Ga ik meteen vragen waarom mijn melding van eind maart niet als aanvraag is genoteerd. Maar geld heb ik in elk geval niet; het handje dat ik begin maart heb gekregen, is nu inmiddels zo goed als op. We gaan het zien.

Verder?
Het begint hier lenteachtig te worden. Heb op aandringen van © haar "nieuwe" fiets gemaakt; die stond al geruime tijd in de schuur, te wachten totdat iemand een nieuw velglint tussen velg en binnenband zou monteren. Velglint gehaald (hoe heet dat dan weer in het noors? Felgbånd. Je moet er maar opkomen), gemonteerd, gaatje geplakt, boel weer in elkaar gezet, en © fietst als een koningin rond op de fiets die ze van Jennie doorgeschoven had gekregen. Kleren en spullen worden hier in het dorp vrijelijk doorgegeven aan een volgend kind met passende maten. De dochter van Gro komt regelmatig langs met kleren die voorheen door © en ® zijn gedragen.
Volgende projectje is de fiets die voorheen van © was, maar waarvan het lager in de stuurpen rottig was. Heb ooit, bij mijn bezoek aan Nederland, aan de fietsenmaker in Utrecht gevraagd of ie zo'n lager had, maar die vertelde mij dat iedere fietsenfabriek wel honderd verschillende "standaard" kogellagers kan gebruiken, dus dat ie 'm gewoon moest zien om te kunnen bestellen. Alle goede voornemens om dat kogellager naar de fietsenmaker in Nederland op te sturen, of om op een andere wijze aan zo'n lager uit Nederland te komen, zijn op zijn Noors op de plank blijven liggen, maar toen ik in Askvoll bij de fietsenmaker was, vroeg ik hem naar zo'n lager, en hij zou daar waarschijnlijk ook wel de hand op kunnen leggen. Maandag dus even het voorbeeld meenemen als ik naar de NAV ga. Kan ® misschien vóór de kerst ook nog fietsen op het roze fietsje.

Mijn humeur en/of gemoedstoestand is redelijk optimaal. Heb nu dik drie maanden die (gaat ie weer) serotonineheropnameremmers geslikt, en vind het eigenlijk wel genoeg. Mijn leven is redelijk tot zeer ok, op drie dingen na: een baan, een huis en een Lief, maar daar valt mee te leven. En de bijverschijnselen beginnen opmerkelijker te worden dan de oorspronkelijke kwaal: droge mond, overmatig zweten, loopneus, inslaapproblemen en vermoeidheid, dus in overleg met dokter Daniël, ben ik aan de afbouw begonnen: drie weken lang elke dag een half pilletje, en daaarna om de andere dag een half pilletje. Moet dus een agenda gaan bijhouden.

Verder probeer ik via de computer her en der wat contactjes te leggen, maar dat heeft er nog niet toe geleid dat ik erkend ben als de Prins op het witte Paard.
Wat ik bijvoorbeeld van zo'n contact wél te weten ben gekomen, is dat de NAV opleidingen kan financieren die de kansen op de arbeidsmarkt kunnen vergroten. En zij (ja, het was een zij) vertelde dat zij via de NAV haar groot-rijbewijs had gehaald in een veertiendaagse spoedcursus, en nu op de bus in Bergen reed.
En wat is altijd mijn Jongensdroom geweest? Broertjes? Zusjes? Kinders? Exen? Vrienden? Vriendinnen? Nou? Buschauffeur. Dus da's iets wat ik in elk geval ga proberen. Niet toch? Nou dan!.

Verder? Af en toe een stukje fietsen (heb Holevik helemaal gehaald, aan de oceaan, 2½ uur uit-en-thuis), af en toe een stukje wandelen (vanavond nog stond ik bovenop de åse, het "bergje" achter de waterval, da's lastig uit te leggen, zelfs aan mensen die hier geweest zijn), en voor de rest alleen muizenissen. (Leuk bruggetje maak ik weer, nietwaar)

Muizenissen dus. Ik krijg als ik zo achter mijn laptop stilletjes zit te muizen <gniffel>, af en toe bezoek van een muis. Maar omdat me dat begon te irriteren, heb ik de oude muizenval die ik in het keukenkastje had gevonden voorzien van een stukje kaas, en op de grond in de keuken gezet. En 's nachts (of de nacht erna, daar wil ik vanaf zijn), net in de nacht dat ik probeerde of ik met de gehalveerde serotonineheropnameremmers (die heb ik geknipt en geplakt, zo'n woord ga ik niet twee keer intoetsen) ook zonder inslaappil in slaap kon vallen (niet dus), hoorde ik om een uur of drie dus een KEDENG. Ik dacht: "da's de muis", en besloot om de boel verder te laten rusten tot de dageraad meer licht op het geval zou laten schijnen, maar blijkbaar was het muizennekje weerbarstiger dan de muizenval, want ik hoorde na een paar minuten "<schuifgeluid> BOINK <stil> <schuifgeluid> BOINK <stil> <schuifgeluid> BOINK <stil>". Het arme beest probeerde dus zijn kop eruit te krijgen, maar zat dus klem in de val. Was ook de bedoeling van de val, maar de neerslagklep had 'm dus moeten guillotineren, of in elk geval uit zijn lijdensweg moeten verlossen. Nu moest ik dat dus maar doen. De val met de muis opgepakt, en buiten aan de rand van het fjord neergelegd. Stilte keerde terug; alsnog een pilletje genomen, en de slaap gevat. De volgende morgen (middag) was de muis verdwenen, jammergenoeg (zo zou later blijken) met medeneming van de val.

De volgende avond (nee, het was overdag) was er echter weer eerst ritselgeluiden achter de wand, en even later weer trippelgeluidjes op de keukenplankenvloer. Daar was nummer 2, een jonkie dit keer. Onder de koelkast vandaan, op zoek naar brood- en/of andere kruimels. Waarschijnlijk omdat ie zo jong was, slaagde ik erin om 'm in een hoekje klem te krijgen, en met de theedoek te vangen. Hatsikidee, over de rand van het fjord, en met genoegen zag ik dat ie stil bleef liggen op het rotsstrand. De natuur zal voor hem zorgen, dacht ik nog.
Toen was het woensdag, de meisjes waren hier. Toen kwamen we thuis van het buitenspelen, en hoorde ik trippelgeluidjes in de keuken. Daar aangekomen, zag ik dat er een jonkie zat in het lege vuilnisemmertje. Hoe ie erin gekomen is, vraag het me niet. De plastic tas met afval had ik ernaast gezet om naar de container te brengen, en in het emmertje zat dus een muis die verwoede maar vergeefse pogingen deed om de steile wand te beklimmen of te bespringen. Maar met de meisjes nieuwsgierig over het randje kijkend ("Mag ik 'm aaien, papa?" "Neeeee!"), kon ik 'm dus niet ter dood veroordelen, dus heb ik het vuilnisemmertje gepakt, en aan de overkant van de weg op het grasveld voor Gro's huis een zwieper gegeven. "Kijk", zei ik nog tegen ®, "een vliegende muis".
Vandaag overdag weer een muis in het vuilnisemmertje (die laat ik dus zonder zak staan, want blijkbaar weten ze erin te komen, en niet eruit), en die muis meende ik dus een zachte edoch fatale dood te kunnen toebedelen, door - op vloed gewacht hebbende, zo'n 2 à 3 uur - hem met een grote boog het zilte nat in te zwiepen, maar het beest rechtte zijn rug, en zwom doodgemoedereerd terug naar het strand. Nou ja, dacht ik, da's anderhalve meter lager, dus die komt voorlopig niet meer binnen.
Maar nu zit ik dus vanavond weer stilletjes in mijn kamer-annex-keuken, en ik hoor weer getrippel, en dar komt eerst een jonkie onder de koelkast vandaan, en even later komt er dus een volwassen exemplaar bij! Ik moet toch eens overwegen of er drastischere maatregelen denkbaar zijn. Misschien een setje muizenvallen uit de winkel, misschien aan J vragen of ik haar poes mag lenen, misschien de broodkruimels eens van de vloer vegen ... Ik stel wel prijs op gezelschap, maar liever in een meer aaibare vorm.

(Nou speelt er een woordgrap door mijn hoofd, maar bij nader inzien blijkt die in 't Noors te zijn. Het noorse woord mus (inderdaad, met een lange uuuu uitspreken en dan hoor je 't: muis) heeft dezelfde tweede betekenis als de tweede betekenis van het nederlandse woord poes. Dus daarmee kan je leuk spelen <gniffel> als taalmens ...)

Zo kan ie wel weer: het peil zakt, de stemming stijgt.

U hoort nog van me...

  • Comments(2)//tlog.litz.nl/#post136

Nieuws? Nee, dank u ...

NoorwegenPosted by -t- 19 Apr, 2009 14:30
Nee, nog steeds niets te melden.
Niets posititefs dan, inzake baan of zo.

Heb wel 't idee dat er wat in de lucht hangt: ik heb mijn openstaande sollicitiaties nog eens nagemaild, en van een aantal kreeg ik bericht terug dat er actie op til was. Eén afwijzing binnengekregen, maar er staan er nog 22 open of zo.

Qua huisvesting eigenlijk ook weinig te melden. Van de week (of was 't alweer vorige week) stond 's avonds opeens Gunnhild voor mijn deur, en zij vertelde dat ik zo nodig wel gebruik kon maken van hun kelderappartement. Gunnhild is een dochter van Malmfrid, en woont met haar man Roy en twee kotertjes in dat kelderappartement van het huis van Malmfird. Ze zijn bezig om het om te gooien, dat Malmfrid naar beneden gaat en zij met zijn 4tjes naar boven, maar dat duurt even op zijn Noors.
En nu bieden ze aan dat ik dan in de kelder kan, en dan zou Malmfrid naar de zolder.
Prachtig als noodoplossing, maar ik vind het geen prettig idee dat ik dan Malmfrid ongeveer uit haar eigen huis zou jagen.

O ja, Palmpaaszondag was er weer een bazaar met de lokale variant van bingo om geld op te halen voor Het Goede Doel (de Sanitetsforetning in dit geval), en daar sprak ik good old Ove Wiik aan. Die hebben een huis aan de slingerweg, een camper en sinds vorig najaar ook een flatje in Askvoll. Moeder Ragnhild gaat achteruit met haar Parkinson, reden waarom ze wat dichter bij de dokter in Askvoll wilden wonen.
Toen die verhuizing vorig jaar bekend werd, hebben we Ove en Ragnhild gevraagd of ze hun huis hier niet aan ons wilden verkopen (toen was er nog "ons"), maar nee, Ragnhild moest en zou als oprechte Stongfjording een pied-a-terre hebben hier in 't dorp.

Maar nu dacht ik: ze kunnen onmogelijk in drie wooneenheden tegelijk wonen, dus vroeg ik of ze hun camper niet aan mij wilden verhuren in de zomer, maar dat ging niet omdat Ragnhild was wat beter nu en daarom wilden ze zelf op vakantie gaan. Dus ik meteen erbovenop: wil je dan eens nadenken of je het huis hier niet aan mij wilt verhuren in de zomer? Hmmm, hij leek door die vraag overvallen maar hij zou in elk geval eens nadenken. Moet ze maar eens opzoeken en vragen hoe de vlag erbij hangt...

Zo doende dus.
Of zo afwachtende dus: er is weinig te doen; af en toe ga ik eropuit om een frisse neus te halen, de meisjes komen gezellig op bezoek, nu is er zelfs ƒ-visite uit Nederland maar die gaan voornamelijk hun eigen gang.

Wordt vervolgd ...

  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post135

Sånn er livet

NoorwegenPosted by -t- 31 Mar, 2009 01:15
Weinig te melden, maar toch veel tekst getypt uiteindelijk.

Gebeld met iemand die mogelijkerwijs nog een hytte aan mij zou kunnen verhuren; "ja, na de zomer, nu heb ik een overeenkomst met een bemiddelingsbureau". Nog één of twee opties in de wacht ...

Bij de Sociale Dienst langsgeweest, me beter en werkeloos gemeld; niet dat dat financieel wat uitmaakt, want als voormalig ondernemer heb ik geen recht op ww en val ik dus terug op de bijstand. Het ziektegeld dat ik als zieke kreeg, ging van de bijstanduitkering af, nu niet meer dus. Moest wel even langs de bank: ik heb van mijn moeder een handje geld geleend om de auto van ouwe Per te kopen (15.000 kr, €1500, weinig geld), maar omdat dat op mijn bankrekening stond, was ik niet "arm" genoeg om mijn bijstanduitkering te verlengen. Maar de dame van de bank heeft het bedrag overgeschreven naar de spaarrekening die we ooit geopend hebben (niet dat er wat opstaat overigens), dus kon ik met het (vernieuwde) saldobriefje weer langs de Sociale Dienst. Nu was ik arm genoeg ...
Sånn er livet
zeggen we dan hier in 't Noors, zo is het leven.

Ik heb ook even geteld: ik heb op dit moment twintig sollicitaties uitstaan. Eén hier in de buurt: in Dale, aan de andere kant van de Dalsfjord ten zuiden van ons, zit een softwarebedrijf. Heb daar twee maanden geleden al een open sollicitatie heen gestuurd, die na een maand netjes afgeschreven werd, maar nu stond er een advertentie in de krant voor een functie waarvoor ik misschien eventueel mogelijkerwijs wel in aanmerking zou kunnen komen, dus de standaardbrief maar weer even aangepast en op de elektronische bus gedaan. Afwachten maar weer.
Sånn er livet.

Geduld oefenen leer je hier wel: ik heb ook een sollicitatie uitgestuurd naar een functie bij een provincie. In de binnenlanden dat wel, maar toch: een vacature. Solliciteren moest elektronisch. Gedaan dus; krijg ik een dikke week later een papieren brief (met een doorkijkenvelop, en postzegel en zo ...), waarin de ontvangst van de sollicitatie werd bevestigd, en de mededeling dat ze verwachtten met de hele procedure vier weken bezig te zullen zijn.
Sånn er livet
.

Jullie moeten de groeten hebben van de tandarts: die heeft zichzelf van een toekomstige inkomstenbron beroofd. Hij is al geruime tijd bezig geweest met wortelenkanalenbehandelingen, en hij moest nog één kies afmaken. Maar op mijn melding dat er misschien toch iets scheef zit daar, omat ik allerlei zenuwtrekjes bij mijn slaap voel (niet in mijn slaap, maar bij mijn slaap), alsof er een insekt onderhuids aan 't kruipen is, heeft hij nog 's goed gekeken, en met behulp van een verse røntgenfoto, kwam ie tot de volgende conclusie.
Er zit niet alleen iets verkeerds binnen in de wortelpunten van die kies, maar eronder, in het kaakbot, is ook een ontsteking ontstaan. En omdat het wondvocht dat daarbij ontstaat (ik weet niet meer of het noorse woord nu etter of pus was, maar ik begreep het wel), opgesloten zit en eruit wil, heeft het zich een weg gebaand door het kaakbot en tandvlees heen, en kwam door een minuskuul gaatje naar buiten. Hetgeen de vieze smaak in de mond verklaarde die ik eigenlijk al heel lang heb.
Afijn, optie 1 was met de expresboot naar Bergen, door een tandwortelspecialist aldaar een specialistische wortelkanaalbehandeling laten aanleunen, terug met de boot, 3500 kr armer, zonder garantie dat de ontsteking over gaat en dus het probleem verholpen is. Optie 2 was trekken, à raison van 800 kr.
Nee, dokter, specialist, apotheek, ziekenhuis en zo zitten wel allemaal in het ziektekostenverzekeringpakket dat iedere belastingbetaler gratis meekrijgt, maar de tandarts niet. Sånn er livet. Eerst vanaf woensdag een penicillinekuur geslikt (twee uur niets eten, pil slikken om 13:00 en 18:00 uur, half uur niet eten, en om 23:00 uur zelfs twee pillen, en dan ook nog mijn oppeppers om 19:00 uur en slaappillen een half uur voor de gewenste inslaaptijd ....), en vanochtend om 08:30 uur naar Askvoll. Ging zowat van mijn stokje door de verdovingsprikken, maar we hebben het overleefd. Kies heb ik meegekregen.

Maar ik heb het idee dat mijn serotonineheropnameremmers (pff, wat een woord, anti-depri-pil in 't kort) aardig werken; ik heb af en toe het gevoel dat mijn humeur in elk geval niet meer stuk kan. Ik heb de internetradio aan, ik loop mee te zingen, het is bijna gezellig hier smiley.
Maakt het uit dat er vandaag een centimeter hagel en natte sneeuw viel: zomer wordt het toch wel! En af en toe speelt Ajax goed, het Nederlands elftal heeft gewonnen van de vrolijke Schotten: ik denk dat ik vanavond een biertje mag ...

Sånn er livet




  • Comments(0)//tlog.litz.nl/#post134
Next »